Times are changing

16 augustus 2020 Life

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
Je werd niet geboren om normaal te zijn, maar om jezelf te zijn.

- Robert Holden -

Eigenlijk heb ik mij altijd vrij goed gevoeld met mijn hartafwijking. Ik kon hele dagen naar school en halve dagen werken. Ook ging ik elk weekend feesten met mijn vriendinnen, dan was ik de laatste die het licht uit deed. Ik was wel altijd moe. Omdat ik ziek geboren ben weet ik niet hoe het voelt om gezond te zijn, het altijd moe zijn had voor mij niet zo’n betekenis, want moe zijn is voor mij normaal. Mijn doel was om zo normaal mogelijk te leven, alles te doen wat een ander van mijn leeftijd ook kan.

Toch merkte ik wel dat school en stage niet samenging met een weekendbaantje achter de kassa. Nadat mijn moeder een keer op zaterdag boodschappen bij me kwam doen en me doodop achter de balie heeft zien staan heeft ze me per direct ontslag laten nemen. Erg jammer, want ik vond het heel leuk en al mijn vrienden werkte in het weekend, dat was normaal. En natuurlijk waren er wel meer dingen waaruit bleek dat ik niet alles kon wat ik zou willen, bijvoorbeeld mijn elektrische fiets.

Vanaf mijn 10e scheurde ik rond op een van de allereerste elektrische fietsen, ik moest met een helm en een gigantische accu achterop mijn fiets op school aankomen. De jongens vonden dat allemaal heel stoer maar ik trapte me liever lek op een gewone fiets, zolang het maar normaal was. Nu val je niet meer op met een elektrische fiets, heel Nederland profiteert ervan, maar toen was dat nog heel anders. Ik probeerde mijn leven zo in te richten dat ik zo normaal mogelijk door het leven kon zodat het niemand op zou vallen dat ik niet gezond ben. Totdat dit niet meer ging.

 


 Image

 Image

 Image

Een paar maanden voordat ik Dick leerde kennen ging mijn gezondheid al langzaam achteruit. Ik kreeg klachten van krampen in mijn linkerarm als teken van zuurstoftekort. Ook was ik veel sneller moe dan daarvoor.  ‘’Dit is het begin van het einde” zei mijn cardioloog toen ik op controle kwam. Dat sloeg in als een bom. Natuurlijk wist ik wel dat ik me wonderlijk goed voelde met wat ik allemaal mankeer, maar ik was niet van plan dat op te geven. Ik heb er tegen proberen te vechten en soms doe ik dat nog steeds door keihard over mijn grenzen heen te stampen. Maar helaas ging ik dat gevecht niet winnen en moest ik stappen terug gaan doen.

Als ik samen met Dick terugkijk naar het begin van onze relatie schrikken we van wat ik door de loop van de jaren heb moeten inleveren en dat het toen eigenlijk nog hartstikke goed met me ging. Terwijl ik dat op dat moment heel anders zag.

Maar het begin van het einde? Zo noem ik het liever niet. Het begin van een nieuwe fase, dat klinkt al beter toch? ♥

Laat een berichtje achter!

 

13 reacties

  1. Claudia schreef:

    Wat mooi geschreven lieverd, je bent zo sterk ❤️

  2. Robert schreef:

    Wat prachtig geschreven

  3. Ton schreef:

    Hoi lieverd, je weet het prima te verwoorden en die vermoeidheid (en de opmerkingen daarover, die je vast wel hebt gehad) daar moet je inderdaad rekening mee houden. Goed van Mams dat ze meteen je ontslag heeft laten nemen. Ik vind daarbij dat je een echt doorzettertje bent XXX

  4. Paps schreef:

    Prachtig verwoord weer lieverd! Je blijft altijd zo positief en eerlijk!! 😘

  5. Mams schreef:

    En dan het moment dat we er achter kwamen dat de begrenzer van de fiets er af was , en je gewoon op een brommer rond scheurde ( weliswaar in fietsvorm) Hoeveel engeltjes hebben er wel geen werk aan jou gehad. 🙉

  6. Arieta schreef:

    Wat mooi verteld weer! Ik snapte het zó dat je niet wilde afwijken van de rest… maar de zorgen van je moeder over jou die zó ver over haar grenzen ging…. pfff die waren ook heftig…

    Je laatste zin is écht typerend JIJ! Altijd positief. En past heel mooi bij de quote bovenaan. Ik kijk nu al uit naar je volgende blog 😘

    • Elise schreef:

      Nou dat kan ik me nu beter voorstellen hoor, daar heb je vast veel over gehoord. Als puber was ik erg met mezelf bezig en zag ik niet in hoe moeilijk het voor hun geweest moest zijn om los te laten en toe te kijken hoe destructief ik soms met mijn lichaam omging om alles maar bij te kunnen houden. Bedankt voor je lieve woorden weer! xx