The life after

13 september 2020 Life

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
Be strong now before things will get better. It might be stormy now ,but it can't rain forever.

 

Na drie dagen in het ziekenhuis was ik weer thuis, wat was dat heerlijk! Toch was het bijzondere gevoel dat ik weer wat dodelijks had overwonnen snel weg. Ik merkte dat ik mijn dagelijkse leven niet zomaar weer kon oppakken na mijn herseninfarct, ook al had ik amper last van restverschijnselen. Ik was heel de dag zo moe en had veel hoofdpijn, daardoor kon ik niet mee om meubels uit te zoeken voor ons huis, niet naar mijn werk en ik kon zelfs geen eten koken. De eerste twee weken was er altijd iemand in huis om op me te letten omdat de kans op een volgend infarct dan extra groot is. Dick werkte de ochtenden en nam de middagen vrij.  

Ik denk wel eens, wat als we niet die week daarvoor in ons huis waren gegaan en ik nog bij mijn ouders had gewoond? Dan had mijn moeder de volgende dag een keer komen kijken waarom ik nog sliep en dan was het te laat geweest. Wat als Dick tijdens het film kijken al in slaap was gevallen (wat niet ongebruikelijk is), dan had hij het niet gelijk door gehad en was het te laat geweest. En zo had het op wel meer manieren compleet mis kunnen gaan. 

But thank God i’m still here! Het werd een periode van opnieuw grenzen leren kennen, stappen terug doen en weer langzaam dagelijkse dingen proberen op te pakken. Ik had geen thuiszorg nodig want douchen en aankleden kon ik zelf, ook al zag ik er vaak erg tegenop. Dick was er voor me om de huishoudelijke taken op zich te nemen en me verder van alles te voorzien wat ik op dat moment nodig had. En ook onze familie en vrienden stonden klaar om bij te springen waar dat nodig was. Wel heb ik therapie moeten volgen. Logopedie omdat ik vaak niet op woorden kon komen en vastliep in gesprekken, dat maakte me onzeker. En bij ergotherapie leerde ik over het verdelen van mijn energie. 

De angst voor een volgend infarct is er bij mij niet echt geweest. Op het moment dat ik die avond hoofdpijn kreeg had ik niet door dat het een herseninfarct was. Ik had wel wat hoofdpijn, maar niet zo erg dat ik voelde dat het niet goed zat. Ik denk dat ik een volgend infarct dan ook niet zal herkennen en dat spookte wel door mijn hoofd. Dus voortaan als ik erg hoofdpijn heb zeg ik het tegen iemand en dan laat ik het los. Gelukkig is dat iets wat mij makkelijk afgaat.

De eerste weken had ik amper door hoe gevaarlijk het herseninfarct is geweest en hoe bijzonder het was hoe het nu met me ging. Op dat moment baalde ik er gewoon van dat mijn leven hierdoor onderbroken werd en vond ik nou niet echt dat het meeviel.  Maandenlang kon ik geen drukte aan mijn hoofd verdragen dus afspreken met vrienden zat er niet in, mijn werk moest ik opgeven, het huishouden was me te veel en het plannen van mijn bruiloft ging niet zoals ik me had voorgesteld. Mijn wereld stond stil en dat van iedereen draaide door.  


 Image

 Image

Maar dat kwam ik te boven en focuste ik me op de positieve kanten, het negatieve ruimte geven maakt me niet gelukkig. Ik hoorde de verhalen van andere mensen en kwam er achter hoeveel geluk ik inderdaad had gehad. Mensen met een minder zwaar infarct moeten soms maanden revalideren, kunnen niet meer praten of zijn blijvend verlamd. Het is niet gek dat ik soms wat snel afgeleid ben en wat moeite heb om een verhaal met veel details te volgen of te delen. Dan praat ik soms liever alleen over de koetjes en kalfjes omdat ik er even niet zo bij bent. Ook de hoofdpijn en vermoeidheid werden minder. Ik ben nog steeds altijd erg moe maar dat komt echt van mijn hart vandaan. De vermoeidheid was toen erger omdat los van mijn hart het mijn hoofd ook meer energie kostte om te functioneren, want er zijn wel hersencellen afgestorven. Gelukkig dat ik er wat kon missen, te slim is ook niet alles he? 😉

Maar ondanks dat we er gelukkig ook grapjes over konden maken werden weer even goed met de neus op de feiten gedrukt, we hadden niet verwacht om ons leven samen zo te starten. Gelukkig kan ik snel schakelen, kan ik de vragen van ‘waarom?’ naast me neer leggen en focussen op hoe we van de nieuwe situatie weer een leefbare situatie kunnen maken. Gelukkig zijn we allebei zo! Het is niet altijd makkelijk maar we blijven gefocust op het positieve, de dankbaarheid voor het leven. ♥ 

Laat een berichtje achter!

 

8 reacties

  1. Arieta schreef:

    Heel véél respect en bewondering voor je positiviteit en doorzettingsvermogen! 😘

  2. Janna van zessen schreef:

    Wat een bijzonder verhaal. Wat een kracht en doorzettingsvermogen beschik je! Mooi hoe open en eerlijk je bent. Zegen!

  3. Linda schreef:

    Weer een mooie blog😘

  4. Paps schreef:

    Het is echt weer een wonder hoe je hier doorheen bent gekomen. Je blijft een wonder!!! Geweldig hoe jij je er doorheen slaat!!! Je blijft zo positief. Trots op je!!!

  5. Mams schreef:

    Gelukkig is je fotografische geheugen niet gecrasht, waar zouden we zijn zonder alle leuke details die jij nog weet love you xx