Stand up!

21 februari 2021 Life

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
The beauty of standing up for your rights is that others will see you stand and stand up as well. Cassandra Duffy

Voor jezelf opkomen, lastig he? Dat vind ik in ieder geval wel. Niet zo zeer in een discussies met vrienden of familie. Maar ik vind het erg moeilijk als het om mijn gezondheid gaat. 

Als kind was het mijn grootste angst om zielig gevonden te worden. Ik voelde mezelf niet zielig en wilde ook niet dat anderen mijn zo zouden zien en zo denk ik nog steeds. Daarom ga ik veel over mijn grenzen en geef ik het niet vaak aan als iets niet gaat. Ik ben geen aandachtzoeker en overdrijver maar eerder iemand die de dingen kleiner maakt dan ze zijn en er weinig aandacht aan besteed.  En ik probeer altijd beter over te komen dan ik me voel en er beter uit te zien dan dat. 

Als er iets met me aan de hand was dan had mijn moeder contact met het ziekenhuis en gaf het aan tijdens de controle. Want als het van mij afhing werd er niks gezegd. Maar toen ik van het kinderziekenhuis naar het volwassenziekenhuis moest, moest ik ook leren om voor mezelf te praten. Ik had toen een cardioloog die mijn moeder zelfs de mond snoerde als ze iets probeerde te zeggen.  Ik was net 18 geworden toen ik na een ziekenhuisopname van een maand, door extreme vermoeidheid, een gesprek had met diezelfde cardioloog. Er waren veel onderzoeken gedaan maar ze konden niets vinden wat de verandering verklaarde.  

Elke keer als er een onderzoek was gedaan waar niets uitkwam kreeg ik meer het gevoel dat ik niet serieus genomen werd, zeker toen er een uitgebreid psychologisch onderzoek werd aangevraagd. Ik vroeg aan mijn cardioloog hoe het kon dat ze niets konden vinden terwijl ik me wel zo slecht voelde. De arts verhief zijn stem en ik kreeg me toch een uitbrander! Want hoe kon ik twijfelen aan hun kunnen en kennis, ze deden alles om mij te helpen, zag ik dat niet?  Ik kreeg de keuze om naar huis te gaan en die pakte ik met beide armen aan. Want er was niks met mij aan de hand toch? 

Ik heb daar zo’n klap van gehad, de eerste keer dat ik voor mijzelf en mijn gezondheid opkwam door een kritische vraag te stellen werd dat netjes gezegd niet gewaardeerd. En dat heeft voor mij de toon gezet. Ik kijk wel uit voordat ik weer een vraag stel of aangeef dat het niet goed gaat! 

Maar ik ben aan het leren. De afgelopen weken gaat het niet zo lekker met me, ik ben erg moe, kortademig en die hartritmestoornissen beginnen echt hun tol te eisen. Toen ik opnieuw ’s nachts om 3 uur nog wakker lag was ik het zat dat ik nog steeds geen datum had voor de ingreep die dit hopelijk gaat verhelpen. Ik begon me te realiseren dat mijn cardiologen waarschijnlijk geen enkel idee hebben hoe het echt met me gaat, hoe mijn leven er de laatste tijd uit ziet. En dat ik daar zelf schuldig aan ben, want als ik het zelf niet aangeef hoe moeten ze het dan weten? 


 Image

 Image

Ik begon een mailtje te typen voor mijn cardioloog. Ik beschreef hoe ik er lichamelijk voorstond en ook vertelde ik dat ik me ervan bewust ben dat de ritmestoornissen niet gevaarlijk zijn maar dat het mijn gezondheid en levenskwaliteit ook geen goed doet. Of ze eventueel navraag wilde doen wanneer ik ingepland word voor de ablatie. En ik durfde zelfs te vragen of ze me misschien naar voren konden schuiven. 

Nu klinkt dit misschien niet zo schokkend maar voor mij is het heel wat om te melden dat het niet goed gaat. Want wanneer gaat het echt niet? Die lat leg ik voor mezelf erg hoog.

Maar wat een resultaat! Een dag later werd ik gebeld dat ze me het eerste vrije plekje konden geven voor de ablatie, omdat ze me waren vergeten. Ik besefte me, dat als ik dit mailtje niet had gestuurd ik waarschijnlijk in het voorjaar pas aan de beurt was geweest.  

Ook bleek dat ik nog op nacontrole moest komen na het verhogen van mijn plastabletten. Ik moest bloedprikken en daaruit kwam dat ik een te laag kalium heb, wat komt door de extra plastabletten. Het te lage kaliumgehalte veroorzaakt ook weer extra ritmestoornissen en kan ook erg gevaarlijk zijn. 

Tijdens die controle heb ik ook een gesprek gehad waarin ik vertelde dat het niet zo lekker gaat. Het was erg fijn dat ik niet alleen was en dat Dick mijn verhaal kon bevestigen en mij aanvulde om de dingen te zeggen die ik moeilijk vond. 

Maar zoals verwacht leverde dat niks op, ze kunnen namelijk echt niks voor me doen. Stiekem hoop je dan toch dat ze met een of ander pilletje aankomen waardoor ik ineens bakken met energie krijg, maar het is er niet. 

Het voor mezelf opkomen voelde weer even nutteloos omdat het zonder resultaat was. Maar al snel werd ik gebeld dat ik 9 maart kan worden opgenomen voor de ablatie. Het geeft rust om te weten waar ik aan toe ben en dat het einde van deze extra uitputtingsslag in zicht is, als alles goed gaat.

Als je het aan mij vraagt gaat het altijd goed met me en zeggen dat ik een mindere dag heb is echt een persoonlijke overwinning. En ik hoop dat dit een grote stap in de goede richting is geweest, dat ik mijn angst om niet serieus te worden genomen of als zielig gezien te worden zal overwinnen! Want als ik mijn mond houd en niet voor mezelf opkom, wie doet dat dan wel? ♡

Laat een berichtje achter!

 

5 reacties

  1. Arieta schreef:

    Precies! Als je niet voor jezelf opkomt, wie dan wel? Goed van jou dat je het steeds vaker doet! Wat een overwinning op jezelf 💪 Maar dat zo’n bizarre reactie je gevormd heeft is héél begrijpelijk. Wat kunnen artsen soms onmenselijke dingen zeggen. Gelukkig is er tegenwoordig meer aandacht voor de mens achter de patiënt tijdens de opleiding, maar daar is nog véél in te winnen. Misschien moeten ze verplicht blogs zoals die van jou lezen 😉

  2. Kim schreef:

    Ik snap helemaal wat je zegt. Ik zeg ook altijd dat alles goed gaat en dan zeggen mensen altijd: goh, respect voor je Kim. Je hebt zoveel meegemaakt, maar je bent altijd zo sterk en positief! Nou, ze moesten eens weten….maar goed, dat kan ik alleen mezelf aanrekenen. Precies wat je zegt…als ik niet zeg hoe het echt met me gaat, denken hun dat het inderdaad wel prima met me gaat. Maar ik moet zeggen dat ik nu ook steeds vaker zeg en aangeef dat ik me niet zo best voel of dat iets niet lukt ivm energie. Dat lucht eigenlijk best op en ik krijg dan ook eigenlijk hele fijne, begripvolle reacties. Maar toch doe ik dat niet te vaak…..anders ben ik de zeurpiet!
    Maar idd, naarmate je ouder wordt leer je vopr jezelf opkomen en je grenzen aan te geven, maar toch…..het blijft altijd een struggle hè?!

    • Elise schreef:

      Nou precies wat jij zegt!! Dat is het hem he, we geven zelf vaak verkeerde signalen af omdat we het voor onszelf ook bagatelliseren om het leefbaar te houden. Ze moesten eens weten! 😉

      Ja het is fijn om eerlijk te zijn, dat je niet op je tenen hoeft te lopen maar jezelf kan zijn. Vaak is er meer begrip dan we verwacht hadden! Knap van je en bedankt dat je jouw verhaal deelt, dat helpt me ❤️