Ritme in storing

15 november 2020 Heart

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
If I lay here, if I just lay here. Would you lie with me and just forget the world. Snow patrol - Chasing cars

De laatste weken voel ik me niet zo goed en heb ik veel last van hartritmestoornissen en duizeligheid. Door die ritmestoornissen ben ik onwijs moe. Als ik een uur uit bed ben wil ik alweer terug. Op gegeven moment lijkt het een beetje een vicieuze cirkel, van de ritmestoornissen word ik moe en van de vermoeidheid krijg ik ritmestoornissen.  

De ritmestoornis waar ik nu last van heb zijn overslagen (PVC’S) ze zijn ongevaarlijk maar erg vervelend. De afgelopen jaren hebben ze drie pogingen gedaan om deze ritmestoornis uit te schakelen. 10% van mijn hartslagen binnen 24 uur waren toen overslagen, dat klinkt niet veel maar dat is het wel. Mijn medicijnen die de ritmestoornissen moeten onderdrukken zaten al op het maximale. Deze konden ze niet verder ophogen omdat mijn bloeddruk dan te laag word. Dus wilden ze het stoppen door een ablatie. Dat is een ingreep waarbij ze met een katheter onrustige cellen die het hartritme verstoren wegbranden. Meer informatie over een ablatie vind je hier.  

De eerste twee pogingen waren compleet mislukt omdat ze de plaats in het hart, waar de ritmestoornis vandaan komt niet konden vinden. Omdat ze door de narcose de ritmestoornis onderdrukte en hem niet genoeg opgewekt kregen.  


 Image

 Image

De laatste keer was 4 jaar geleden. Ze hebben tijdens die ingreep 20x in mijn hart gebrand om het ‘’opstandige weefsel’ weg te halen. Na die 20 keer was het nog niet gelukt maar moesten ze stoppen omdat ze anders door mijn hartwand zouden branden. De ingreep was zeker geen pretje, het was voor mij de eerste keer dat ik bij was tijdens een ingreep aan mijn hart.

Op de operatietafel werd uiteindelijk besloten dat ik geen narcose zou krijgen. Ik vond het moeilijk dat mijn familie niet zou weten dat ik de hele tijd bij bewustzijn zou zijn. Ik voelde me vrij verloren zo op de operatietafel en alles overviel me nogal.  

Ze verdoofde me in mijn lies waar ze met de katheters via de slagader naar mijn hart gaan. Het voelde alsof er een worm door mijn lichaam kroop, een raar gevoel. De rest van de ingreep lag ik daar alleen, ze besturen de katheters namelijk vanaf een computer. Dat er geen artsen om mij heen stonden vond ik vreemd, ik voelde van alles maar kon geen vragen stellen. Op de radio kwam het nummer van mijn quote voorbij en dat vond ik op dat moment zo toepasselijk dat het vanaf dat moment het ablatielied werd.

Eenmaal in het hart gaven ze me medicijnen om mijn hart op te jagen. Mijn hartritme schoot alle kanten op en mijn bloeddruk zakte enorm. Na een tijdje hadden ze de plaats, waar die nare overslagen vandaan komen gevonden en gingen ze branden.  

Het branden was het rotste van de ingreep, ik kreeg een enorme druk op mijn borst alsof ik een hartinfarct kreeg. Ze kunnen het hart niet verdoven dus voel je het goed. De hele ervaring vond ik vrij heftig en op de zaal moest ik er echt even van bijkomen voordat ik aan Dick kon vertellen wat er was gebeurd.  Het was een enorme teleurstelling dat het opnieuw allemaal voor niks was. Maar aan aantal weken later kon ik zeggen dat voor mij de ingreep geslaagd was, de ritmestoornis was niet weg maar zeker veel minder aanwezig.  


 Image

 Image

(Je kunt op de afbeeldingen klikken om ze beter te bekijken)

 

Na moeizaam contact met de cardioloog over mijn klachten van nu kreeg ik na 3 weken eindelijk een afspraak in het ziekenhuis. Ze wilden een ECG (hartfilmpje) maken, bloedprikken, een holteronderzoek en een gesprek. De arts wilde kijken of er tekenen waren van hartfalen die het toenemen van deze ritmestoornis zou verklaren. Maar ik hou op dit moment geen vocht vast en mijn bloeddruk was wel erg laag, maar net zo laag als altijd. De echo om naar mijn pompfunctie te kijken krijg ik in december, deze kon ze niet vervroegen omdat ze een ervaren laborant nodig hebben die weet waar hij naar moet kijken bij mij. Ze kon dus nog geen directe verklaring vinden. 

Na een dag met de holter opgelopen te hebben, of in bed gelegen moet ik zeggen, was daar de uitslag.  Er waren zeker wel weer een hoop overslagen te zien, 8% van alle hartslagen binnen 24 uur.  Dezelfde overslagen die een aantal jaar geleden ook zo veel aanwezig waren. De cardioloog had overleg gehad met de ritme arts en een nieuwe poging om de ritmestoornis weg te branden met een ablatie is mogelijk maar heeft 40% kans op blijvend effect. Een andere optie is het medicijn Amiodaron. In mijn blog No sunshine heb ik daar al meer over verteld.  

Het is weer zo’n moeilijke keuze, die medicijnen slik ik liever niet en op weer zo’n nare ingreep zit ik ook niet te wachten. Het is allebei niks. We kunnen hier nog over nadenken tot ik in december weer op de poli moet verschijnen. Ik hoop dat, zo plotseling als het gekomen is, het ook weer vanzelf verdwijnt . ♥ 

Laat een berichtje achter!

 

14 reacties

  1. Tom schreef:

    Hoi, lees net je blog. Zag op Facebook dat je keuze hebt uit ingreep of amiodaron. Ik zal je de details besparen, en wil je ook niet bang maken, iedereen reageert tenslotte anders op medicijnen, maar als je voor amiodaron kiest, laat je dan heel regelmatig controleren in het ziekenhuis. Ik heb meerder keren problemen met mijn schildklier gehad, en was al bij anesthesie geweest, omdat ze die eruit wilden halen. ( ik heb de mazzel dat mijn vrouw op het laboratorium werkt, en daardoor heeft ze mij aan een internist(. Het opperhoofd dan) geholpen, waardoor de operatie op het laatste moment afgeblazen kon worden) omdat de amiodaron niks deed tegen mijn boezemfibrileren( 24/7) en ritmestoornissen zijn we er mee gestopt. Ik moet eerlijk zeggen, het heeft wel een jaar of 4 gezorgd dat ik een stuk minder last had, maar vanaf mijn schildklier problemen ging het Weer behoorlijk mis. Ik denk zelf, dat als mijn tsh en amiodaron spiegel vaker gecontroleerd waren, ik er een stuk minder problemen door gehad zou hebben. Laat je ook heel goed voorlichten over andere bijwerkingen. Ik heb zelf ook voor een keuze gestaan, in juni, dus ik weet hoe moeilijk het is. Na een paar hele pittige gesprekken heb ik mijn keuze verandert, en ik moet zeggen, tot nu toe, ( ik blijf voorzichtig😂) is het leven weer een stuk leuker geworden. Ennnn, zeer belangrijk, blijven lachen 😉😎 er zijn nog een paar onderdelen van mij voor zichzelf begonnen, maar dat mijn hart nu beter functioneert, maakt heel veel goed👍👊

    • Elise schreef:

      Ik ben niet zo snel bang te krijgen hoor maar ik waardeer enorm dat je jouw ervaring met me deelt. Sommigen snappen niet zo goed waarom ik aan het advies van de cardioloog twijfel maar ik merkte ook gelijk dat m’n schildklier achteruit ging. Nu ik ben gestopt met het medicijn ging dit weer beter. Ik ga alle voors en tegens nog eens doornemen met de cardioloog! Bedankt voor je Reactie!!

  2. Kim schreef:

    Jeetje meis, zoveel dingen zijn herkenbaar aan jouw verhalen. Ik heb ook 2x een ablatie ondergaan en inderdaad, dat was echt niet fijn! Gelukkig waren er bij mij wel artsen om me heen die uitlegden wat ze aan het doen waren, wat naar dat dit bij jou niet was. Ik kan me voorstellen hoe hulpeloos je je dan voelt…vreselijk! Ook kan ik me nog goed herinneren dat ik erg overstuur was na die tijd, gewoonweg door de nare ervaring. Ik slik nu wel de Amiodaron, omdat ze niet zeker weten of de ritmestoornis weg is en mijn hart kan al die ritmestoornissen niet verdragen en zoals je zelf ook al noemde, het is niet te doen om daarmee te leven! Zoals ik al eerder tegen je zei, ik heb maar mijn idee niet veel klachten van de Amiodaron. Alleen kan ik niet meer lang in de zon en schommelt mijn TSH (schildklier). Maar meid, ik zou het zeker overwegen. Ik heb namelijk totaal geen last meer van ritmestoornissen. Maar goed, de één is de ander niet. Eerst maar afwachten wat er uit de uitslag van de echo komt. Sterkte meis!

    • Elise schreef:

      Hee meid! Leuk om je weer eens wat beter gesproken te hebben. Wat jij ondergaat is ook niet niks, hopelijk vinden we een beetje steun en begrip bij elkaar!! Dat is uiteindelijk waar ik het voor doe.
      Ik ga er zeker nog eens over nadenken, zeker omdat het nu toch winter is. De vorige keer dat ik het gebruikte heeft het mijn ritmestoornis wel gereset. Misschien dat ik het nu in de winter tijdelijk kan gebruiken en weer afbouwen voor de lente. We gaan er allemaal nog eens over nadenken! Bedankt dat je jouw ervaringen met me deelt! Hopelijk knap je snel op, veel liefs xxx

  3. Frannie schreef:

    Je moet weer een hoop doorstaan. Maar je bent een doorzetter.
    Veel sterkte meid. We leven met je mee.

  4. Joke schreef:

    Heftig. Heel veel sterkte.😘

  5. Marcia schreef:

    Ongelofelijk dat ze je alleen lieten… niet alleen voor vragen, maar ook gewoon dat er iemand bij je is… om je te steunen, gerust te stellen.. wat heb je een mooie blogs, veel heftige dingen meegemaakt, maar zo duidelijk verwoord.

    Ik hoop dat jullie samen de keuze kunnen maken, veel sterkte in deze belangrijke, maar moeilijke tijd. 😘🍀 Hopelijk komt het snel weer goed en zijn de stoornissen weer veel minder!!

    • Elise schreef:

      Ja het was best een vreemde ervaring, maar ik heb ook weleens meegemaakt dat er wel artsen bij waren maar als ik wat vroeg ik geen reactie kreeg. Ze waren zo druk met het medische gedeelte dat ze het persoonlijke vergaten. Nu ben ik wel een hoop gewend maar ik wil ook nog wel gerustgesteld worden!

      Dankjewel voor je complimenten! Leuk dat je het leest en ik het duidelijk kan maken! Liefs xx

  6. Stella schreef:

    Ik begrijp niet waarom er niet iemand bij was, wat onbegripvol 🙁

    Sterkte en wijsheid😘

  7. Arieta schreef:

    Wat verschrikkelijk dat je dat bij bewustzijn moest ondergaan 😱 En nu weer zo’n onmenselijke keuze …. Ik stuur je sterkte, kracht en liefde en hoop mee dat het snel weer over gaat ❣😘

    • Elise schreef:

      Dankjewel! Ja het was geen pretje, ik was echt even van slag na de ingreep, de hele ervaring maakte nogal indruk. Gelukkig is het nu ik er aan terug denk niet meer zo schokkend! Liefs xx