No kids allowed

10 januari 2021 Heart Life

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
I love to see other people happy and succeeding. For me this life is a journey, not a competition.

Binnen een maand tijd is in onze vriendenkring en familie een echte babyboom ontstaan. Iedereen om ons heen lijkt wel zwanger, is net bevallen of proberen kinderen te krijgen. Super leuk al dat babygeluk om ons heen, alleen toch moet ik er zelf nu niet aan denken. Niet omdat ik geen kinderwens heb maar omdat dit simpelweg niet mogelijk is in mijn situatie.   

Toen ik 19 was kwam ik op controle bij de cardioloog. Mijn mannelijke cardioloog had plaats gemaakt voor een vrouw. Niets vermoedend namen we de uitslagen van de onderzoeken en het afgelopen half jaar door. Totdat de arts de bom dropte, ‘’het wordt eens tijd om over kinderen te praten’’ zei ze. Het overviel me, want het was in een fase van mijn leven dat ik er totaal niet mee bezig was, ik had niet eens een relatie. Ergens wist ik al wel dat het waarschijnlijk geen optie zou zijn voor mij om kids te krijgen. Maar toen ze dat letterlijk zei kwam het erg hard aan. Het was zo definitief nee, dat ik wel van slag was.  

De reden dat ik geen kinderen kan/mag krijgen betekent niet dat ik onvruchtbaar ben en het heeft niets te maken met mijn voortplantingsorganen, maar echt alleen met mijn hart- longafwijking. Doordat mijn hart al extreem hard moet werken kan het de last van het ontwikkelen van een kind in mijn buik niet aan, mijn hart zou dan gaan falen. Ik zou permanent in een rolstoel terecht kunnen komen en hele grote kans hebben om te overlijden.

Door het tekort aan zuurstof in mijn bloed kan het kindje ook niet goed groeien, het is niet genoeg, niet voor mij alleen en zeker niet voor ons beiden. Het zuurstoftekort zorgt voor een ernstige groeiachterstand bij het kindje en een erg grote kans op miskramen. De overlevingskans van een ongeboren kindje met mijn zuurstofgehalte van gemiddeld 80% is 12%. Ook het gebruik van mijn medicijnen is slecht voor het kind en ik kan nou eenmaal niet zonder. 

De afwijkingen die ik heb, zoals het VSD (groot gat tussen mijn hartkamers), pulmonale hypertensie (te hoge druk in de longslagader) en een zuurstofgehalte lager dan 90% is een gevaarlijke cocktail. Bij een van deze afwijken zou de arts het al sterk afraden om niet zwanger te worden. Wil je meer lezen over mijn hartafwijkingen, lees dan mijn blog What’s wrong?

Gelukkig heb ik geen erfelijke hartafwijking en bestaat er geen grotere kans dat ik het door zou kunnen geven aan mijn kind. Maar al met al is het niet het risico waard om het te proberen. 

 


 Image

 Image

 Image

 

Het feit dat ik me ook niet goed genoeg voel om een kind na de geboorte groot te brengen maakt het voor mij makkelijker te accepteren dat het bij ons tweeën blijft. Ik moet er niet aan denken om de hele dag achter een kind aan te lopen en er ‘s nachts meerdere keren uit te moeten. Gewoon omdat ik de energie er niet voor heb, ik heb genoeg aan mezelf. Er is dan geen ruimte om de 10 tot 12 uur slaap te pakken die ik nodig heb om de dag door te komen.  

Daardoor vallen opties als adoptie en een kind krijgen via een draagmoeder ook af. Het opvoeden is, gezien mijn conditie niet iets waartoe ik nu in staat ben. Maar ook met adoptie en draagmoederschap speelt het feit dat ik niet gezond ben een grote rol. Het adoptiebureau zal mij nooit goedkeuren als adoptieouder omdat ik niet gezond ben.

En als ik een kind van mezelf wil via een draagmoeder dan zou er bij mij een eicel geraapt moeten worden en ook dat is niet mogelijk omdat het risico’s voor mij heeft. Ik weet niet precies hoe dit zit, omdat we dit nooit hebben overwogen. Maar ik geloof dat het komt door de hoeveelheid hormonen die je moet inspuiten om de eicel te laten rijpen. Die hormonen kunnen grote kans op trombose (bloedstolsels) geven.

Niets van dit alles weerhoudt mij ervan om blij te zijn voor een ander en hun het geluk van een gezin te gunnen. Al moet ik zeggen dat het me wel kan raken als ik een pasgeboren baby vasthou of Dick met zijn neefjes zie spelen, niet omdat het een gemis is op dit moment maar omdat ik weet dat het er voor ons, zoals de situatie nu is, niet zal zijn.  

Gelukkig kan ik zeggen dat we allebei oprecht blij kunnen zijn voor degene die zwanger raken. Al merk ik nu dat dit bij mezelf toch een beetje begint te veranderen, niet omdat de wens voor onszelf groter is op dit moment maar omdat je merkt dat je langzaam aan de enige wordt zonder dit stukje geluk.

Maar genieten we extra van ons harige kindje, de hond, die zoveel liefde geeft en zich kan aanpassen aan wat voor mij gaat. En op dit moment misschien wel in verwachting is. Hopelijk hebben we dan over 2 maanden hier ook wat harig ‘babygeluk’. ♥ 

Laat een berichtje achter!

 

15 reacties

  1. Kim schreef:

    Ik herken wederom zo veel van wat je schrijft…sterker nog, het lijkt mijn verhaal wel.

    Ook wij hebben gewoon een hele lieve harige vriend, ons kind!
    Ik vond het voor Marc altijd erger dan voor mezelf. Het idee dat ik hem niet kon geven wat hij misschien heel graag zou willen. Maar wij zijn heel gelukkig samen en met veel praten kom je heel ver.
    Ik merk dat we soms juist alle negatieve kanten benoemen…misschien gaat het dan ook wat beter om te accepteren.

    Maar ik kan net als jij ook erg genieten van alle kids om me heen van iedereen…en eind van de dag kan ik heerlijk rustig op de bank ploffen. Dan heeft dat me al genoeg energie gekost!

    Fijn dat jij ook zo’n fijne man hebt en een super schattig hondje waar je natuurlijk al je liefde aan geeft! Dat is dan toch een soort van ‘je kind’…..

  2. Mieke schreef:

    Zo herkenbaar allemaal, sterkte met de moeilijke dagen en heel veel blijdschap in alles wat goed gaat, liefs Mieke

    • Elise schreef:

      Ja voor jullie moet dat ook een hele moeilijke periode geweest zijn, ook met het zoeken naar mogelijkheden voor jullie om kinderen op te voeden. Jullie zijn voor mij het levend bewijs dat wonderen bestaan, ook in dit geval. Dus zeg ik nooit nooit! Veel liefs!

  3. Arieta schreef:

    Zo heftig wat er allemaal nog meer een gevolg is van je hartafwijking! Bijzonder dat jullie toch blij kunnen zijn voor een ander. En als dat soms niet zo is, dan is dat héél begrijpelijk!

    Ah 😍 puppy’s op komst, wat super leuk zeg!

    • Elise schreef:

      Ik dacht toen ik een blog wilde beginnen dat ik niet zoveel te vertellen had, maar er zijn zoveel onderdelen in het leven waar het invloed op heeft. Eigenlijk op alle onderdelen in ons leven. Ik ben heel flexibel en kan heel ver meebuigen maar soms ff niet meer, dat mag er dan ook zijn. Hopelijk vinden we samen hier ook onze weg weer in! En daar ga ik vanuit.
      Ja leuk he puppy’s? Ik vind het allemaal nog wel erg spannend of het gelukt is, dat kunnen we pas over een paar weken zien! Liefs xx

  4. Paps schreef:

    Heftig allemaal als heel je omgeving kinderen krijgt en jullie ze niet mogen krijgen. Je relaties zullen hierdoor ook anders worden denk ik. Trots op jullie hoe jullie er mee omgaan en alles bespreekbaar maken. Hoop dat je gauw puppy moeder wordt🐕♥️♥️

    • Elise schreef:

      Ik denk daar best wel eens aan, dat er vriendschappen veranderen of zullen verdwijnen door de kloof die er ontstaat. Bedankt voor je lieve berichtje en dat jullie altijd weer bemoedigen en er voor ons zijn! Dikke kus!

  5. Rianne Bömer schreef:

    Wat ontzettend mooi en raak beschreven weer! Het blijft een lastig onderwerp en het gevoel dat je beschrijft dat je ondertussen de enige bent snap ik helemaal ❤️

    • Elise schreef:

      Hi Rianne, het is best een beladen onderwerp en ik heb nu vooral gefocust op de reden van het niet kunnen krijgen van kinderen maar er valt nog zoveel meer te vertellen. Ik heb van Mandy wel eens iets gehoord over jullie situatie, zo fijn dat jullie er ook voor elkaar kunnen zijn hierin. Heel veel liefs xxx

    • Jelleke schreef:

      Wat zouden jullie leuke ouders zijn geweest. Altijd in voor een grapje. Maar hondenouder is ook erg leuk! Geniet ervan!

      • Elise schreef:

        Wat super lief dat je dit zegt. Ik vind het lastig dat ik Dick dit ook ontneem (hij heeft er wel voor gekozen maar toch..) Hij zou zo’n leuke, betrokken vader zijn! Ja we genieten maar van wat wel kan, de puppy’s!!

  6. 🐺 schreef:

    Lieve Tab, ik vind het heel rot en oneerlijk, weinig woorden kunnen omschrijven hoe ik me hierbij voel, en ik weet dat het de laatste tijd een onderwerp word waar je bijna niet meer om heen kunt , ik denk dat iedereen jullie ditzelfde geluk zou gunnen, en weet dat je altijd jezelf focus op wat jij kan blijven doen zonder kind en mensen met kind op moeten geven, maar dit maakt het niet minder rot. Wel vind ik het heel belangrijk dat je blijft zeggen hoe je je bij situaties voel, ik heb dat zelf ook, en dat weet jij ook! Soms hoef er geen verklaring te zijn voor de emoties of gevoelens die je krijg of hebt, er is geen goed of fout. Straks word je gewoon oma van de harige baby’s van Noos, hoe tof is dat! 😘

    • Elise schreef:

      Lieve Kim, bedankt voor dit lieve berichtje weer. We proberen inderdaad onze focus te verleggen, niet te kijken naar wat we niet kunnen maar kijken naar wat er voor ons dan wel mogelijk is. Wat fijn dat je die eerlijkheid waardeert! Ja ik hoop het zo, nog een paar weekjes wachten en dan weten we meer! Super lief dat je me af en toe wil helpen met die kleine woefjes! XXX

  7. Margreet Ardon schreef:

    Ik heb zelfde hart probleem als jou en ik mocht ook niet aan kinderen beginnen. Nu ben ik 52 en blij dat ik geen kinderen heb, door het ouder worden krijg ik meer problemen zoals hartfalen ( vocht vast houden), nieren functioneren niet goed. Nu lig ik 2x per jaar gemiddeld 14 dagen in het ziekenhuis. Ik vind fijn nu geen zorgen over wie zorgt voor de kinderen etc. Dit is mijn verhaal en het is soms best moeilijk.

    • Elise schreef:

      Hi Margreet, wat een heftig verhaal. Wat erg om te horen dat je gezondheid zo achteruit gaat. Het hebben van kinderen brengt inderdaad ook veel zorgen met zich mee, zorgen die wij er op dit moment niet bij kunnen hebben. Het maakt het niet minder erg maar daardoor kan ik het wel wat makkelijker loslaten. Bedankt voor berichtje en ik wens je het allerbeste! Liefs