Making plans

21 oktober 2021 Life

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
If you listen to your body when it whispers, you wont have to hear it scream

Het is alweer even geleden dat ik een blog plaatste. Ik had al een tijdje het idee om te schrijven over mijn vakantie naar Ibiza en hoe het ging met vliegen. Maar zoals vaker met een chronische ziekte valt er moeilijk te plannen, want na de vakantie ging het allemaal even anders. 

Om toch nog even wat te delen over de vakantie, het was fantastisch!  Eerlijk gezegd hield het vliegen me van tevoren toch een beetje bezig, want er moest aan zoveel gedacht worden. Zuurstof mee en opladen, fit to fly verklaring regelen, de S-ICD pas en alle medicijngegevens, ziekenhuisbrieven een Coronatest doen enzovoort. En ik vergeet nogal eens wat!  

Ruim op tijd en met een overgepakte koffer op het vliegveld, hadden we besloten eerst maar eens door alle controles te gaan. De koffer ging zonder moeite mee, m’n zuurstoftank werd grondig gecheckt en goedgekeurd, maar over mijn S-ICD deden ze een partijtje moeilijk! De arts heeft mij verteld dat ik niet door het controle poortje bij de douane mag, de magnetische velden zouden mijn S-ICD slopen. De douane medewerkers dachten daar anders over, hun hadden een poortje waar ik wel door heen mocht. Maar omdat ik niet zo’n zin had in weer een ingreep voor het vervangen ervan hield ik voet bij stuk. Na 6 keer ja en nee besloten ze me toch maar te fouilleren en werd ik naar een privé hokje begeleid. Ik heb nogal wat gevangenis series gekeken en fouilleren kreeg, staand in zo’n hokje, toch ineens een andere betekenis! Gelukkig kwam ik met de schrik vrij en wilden ze alleen een swapje van mijn S-ICD. 

Het voelt wel raar hoor om op het vliegveld gewoon met je mondkapje op te lopen en in het vliegtuig hem afzet en een zuurstoftankje uit je rugzak tevoorschijn tovert en een neusbrilletje opdoet. Gelukkig zei niemand dat ik mijn mondkapje op moest want ik vind het toch wel benauwd hoor zo’n ding! Als je al extra zuurstof nodig hebt, helpt zo’n mondkapje ook niet bepaald. En dat snapte ook het bemanningspersoneel! Het vliegen ging zó goed en na 2 uur kwam ik zonder dikke voeten en niet compleet uitgeput aan op Ibiza. Ik vond het eigenlijk een beetje onzin dat vliegen met zuurstof, ik heb het altijd zonder gedaan en dacht niet dat ik er wat aan zou hebben. Daar kom ik van terug!


 Image

 Image

De vakantie was heerlijk, we hebben zo enorm genoten en echt een heleboel gedaan. Ik heb zelfs een 1 km(!!!) lange wandeltocht gemaakt naar een uitkijkpunt, heel trots maar met een migraineaanval lag ik later op bed. Elke ochtend hadden we om 10 uur ontbijt dus moest ik voor mijn doen vroeg op en omdat we er maar een week waren wilde ik ook niet veel rusten. ‘Zonde van mijn tijd, dat doe ik thuis wel weer dan kan ik de hele winter nog uitrusten en op bed liggen nu nemen we het ervan!’ zei ik dan ook. Jammer dat het zo niet werkt. 

Weer thuis had ik ook van alles gepland staan en zat een week thuis bijkomen er niet in, ook al had ik het zo nodig. Ik merkte dan ook dat het allemaal te veel was, ik was doodop. Nu de Coronaregels een beetje zijn teruggedraaid, iedereen weer terug naar normaal gaat worden er ook weer vol op feestjes gevierd. Een weekendje Duitsland, verjaardagen, een afscheidsfeestje, pubquiz en weer een keer dansen in de feesttent is een greep uit de activiteiten van afgelopen weekenden. En dat terwijl mijn lijf al aangaf dat ik het rustig aan moest doen. 

Doordeweeks was ik meer dan moe en deed ik niks, was mijn hoofd een zeef en kreeg ik niks uit mijn handen. Maar in het weekend jaag ik in 1 avond mijn minimaal gespaarde energie er weer doorheen. Afgelopen weekend was het derde weekend op rij dat ik ’s avonds in bed lig met een trekkend gezicht en dikke voeten van het vocht. Blijkbaar voer ik het vocht niet meer af als ik niet rustig aan doe en de beentjes omhoog gooi. Want ik plas de hele avond niet maar zodra ik op bed lig blijf ik lopen in plaats van dat ik slaap. En dan vorige week nog een griepje eroverheen om het af te maken en hoest ik mezelf uit mijn slaap.

Misschien is het toch tijd om mijn lichaam iets meer ruimte te geven om te herstellen, soms denk ik dat ik er we; weer ben en dan stort ik toch ineens compleet in. Ik denk dan vaak dat het wel moet lukken omdat ik al zoveel laat. Dat is heel frustrerend want ik wil ook zo graag, maar er zit niks anders op dan toch nóg minder te plannen. Ik vraag me af of het me ooit gaat lukken..

Want hoe leuk ik de feestjes ook vind, mijn lichaam denkt daar duidelijk anders over. De vakantie is alweer een maand geleden en ik ben er eigenlijk al weer aan toe, want ik heb heimwee en ben opgebrand. Herkenbaar? ♡

Laat een berichtje achter!

 

2 reacties

  1. Johan schreef:

    Weer erg mooi geschreven, erg lastig in te beelden maar door je verhaal schep je een redelijk beeld.
    Sterkte meid😊

  2. Mams schreef:

    Wat moeilijk hè lieverd, kon je maar een knopje omzetten, zodat lichaam,ziel en geest in balans zouden zijn. Mooie blog weer en als ik die blauwe zee zo zie, snap ik dat je aan die plaats je hart verloren hebt. You did it, maar zorg goed voor jezelf, zodat …..you can do it again! Xx