Make it work

07 februari 2021 Life

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
Soms is de top bereiken simpelweg de dag doorkomen.
Soms is een heldendaad iets opgeven van jouw dromen Lief leven

Door mijn hartafwijking ben ik al vanaf mijn 18e 100% afgekeurd om te werken en krijg ik een volledige WAJONG uitkering. Ik heb altijd de motivatie gehad om te werken, zoals een weekendbaantje achter de kassa en het bezitten van twee diploma’s zegt ook genoeg. Ik wist wel al vroeg dat volle dagen werken er voor mij niet in zat, door mijn gebrek aan energie. Van school kreeg ik toestemming om halve dagen naar mijn stageplek te mogen en toen mijn stages begonnen heb ik ook mijn weekendbaantje opgezegd want stage, school en de supermarkt gingen niet samen.

Toch had ik altijd grote dromen, ik wilde stewardess worden en later werd dat operatieassistente of verloskundige. Maar alle open dagen lieten mij inzien dat dit echt onmogelijk zou zijn voor mij. Je kan namelijk niet na 4 uur zeggen ‘ik ga naar huis’ als de vlucht, bevalling of operatie langer duurt.

Tijdens mijn opleiding voor pedagogisch medewerker liep ik tijdens de stages ook tegen dingen aan. Ik werd alleen op de buitenschoolse opvang aangenomen vanwege mijn beperkte werkuren. Eigenlijk wilde ik jeugdwerk gaan doen maar daarin boden ze mij geen stageplaatsen. Binnen de kinderopvang gingen mijn collega’s er niet altijd even goed mee om dat ik bepaalde werkzaamheden niet kon doen. Ze vonden me bijvoorbeeld ongeschikt voor het werk omdat ik na het buitenspelen de zware kinderfietsjes niet naar de schuur kon tillen. De kinderopvang klonk voor mij als iets dat me makkelijk af zou gaan. Maar het was intensiever dan ik dacht.

Uiteindelijk had ik er genoeg van en na het behalen van mijn diploma ben ik heb ik me gelijk opgegeven voor een nieuwe studie want ik vond het medische erg interessant. Nadat ik mijn diploma voor doktersassistente had gehaald kon ik werk gaan zoeken. Ook dat viel enorm tegen. Het leek mij het leukst om in een huisartsenpraktijk te gaan werken maar geen arts zocht een assistente voor 2/3 halve dagen per week en vaak werd ik daardoor niet aangenomen. Ik zag ik een vacature van het prik lab voor de buitendienst en dat voor 3 ochtenden in de week. Het was niet mijn droombaan want ik vond het werken voor een huisarts het leukst, maar dit kan ik! In ieder geval, dat dacht ik. 

Het was ongelofelijk pittig om vier uur lang, onder hoge tijdsdruk, heen en weer te rijden naar patiënten, verzorgingstehuizen door te zoeken, trappen op te lopen en dat alles met een zware prikkoffer. Als ik een ochtend had gewerkt had ik de hele middag nodig om bij te slapen. Ik merkte dat mijn energievoorraad steeds minder werd en het werken steeds moeizamer ging. 

Na een jaar werd ik bij het afdelingshoofd geroepen en besprak ze haar zorgen met mij. Ze had gezien hoe ik elke keer compleet uitgeput terugkwam van mijn route en gaf me een vaste prikpost voor 2 uur per dag. Dit ging prima, minder gehaast en gesjouw maar ook dan moest ik tot het eind van de middag slapen om weer op energie te komen. 

Een half jaar later werd mijn contract niet verlengd omdat ik mijn oorspronkelijke werk niet meer kon doen en ze zagen dat ik het niet trok. Het was een enorme teleurstelling en ik vond het heel moeilijk dat iemand anders voor mij besloot dat het niet meer ging. Ook al wist ik op dat moment dat ze gelijk had, ik zou het zelf nooit toegegeven hebben, het voelde als falen. Toch accepteerde ik het snel en viel er ook een last van mijn schouder. Want als ik eerlijk was zag ik zelf ook wel in dat dit niet meer ging. De lol was er ook al een tijdje vanaf, omdat het me zo uitputte, ik liep echt op mijn tandvlees. Opnieuw ging ik vol goede moed op zoek naar een baan. 


 Image

 Image

Deze nieuwe baan vond ik bij een organisatie voor verslavingszorg als doktersassistente, voor 2 ochtenden in de week. Ik had eindelijk het gevoel dat ik iets had gevonden dat echt bij me past, waar ik enthousiast van werd en waar ik meer uitdaging in kon vinden. Helaas heeft dat maar kort geduurd. Nadat ik ingewerkt was en na 2 maanden zelfstandig aan het werk te zijn kreeg ik een zwaar herseninfarct, meer hierover kun je hier lezen. Het herstel duurde lang en vooral de vermoeidheid zorgde ervoor dat ik niet aan het werk kon.

Ik kreeg contact met een bedrijfsarts en ik had constant het gevoel dat ik me aanstelde, vermoeidheid is zo lastig om uit te leggen en het is zo’n vage klacht. Het is niet het moe zijn dat verbeterd door een avond vroeg naar bed te gaan. Ik werd er zo onrustig van en had constant het gevoel dat ik weer aan de slag moest. Ik jaagde mezelf zo erg op dat ik weer aan het werk moest, dat ik maar ontslag heb genomen. Zo kon mijn werkgever een nieuwe kracht zoeken en ik zonder druk en schuldgevoel herstellen.  

Maar wanneer ben je hersteld? Het moe zijn loopt bij mij enorm door elkaar, ben ik nu moe door mijn hart of mijn hersenaandoening? Of allebei. Wat komt waar vandaan? Het herstel na een herseninfarct moet je ongeveer een jaar geven. Na het jaar merkte ik wel dat bepaalde dingen beter gingen, zoals gesprekken voeren of ik drukkere ruimtes zijn en de vermoeidheid verminderde wel iets maar niet genoeg om weer te kunnen werken. 

En nu werk ik al 4 jaar niet meer, dat is best lastig mij voor als de carrièregerichte en ondernemende persoon die ik ben, of die ik was kan ik misschien beter zeggen. Als onbekenden ernaar vroegen zei ik nog steeds dat ik werkte als doktersassistente omdat ik werkeloos zo stom vond klinken, alsof ik een luie ‘uitkeringstrekker‘ ben die liever thuis zit. Als ik dat niet doe dan heb ik weer iets uit te leggen, want mensen staan raar te kijken als ik zeg dat ik niet kan werken want ik zie er uit als een gezonde vrouw. Maar ik heb het leren los te laten en ik geef geen uitleg meer als ik daar geen zin in heb.

Soms denk ik wel eens aan vrijwilligerswerk, als ik me een dag goed voel. Maar ook daar rekenen ze op je en kan je ook niet zomaar zeggen dat je die dag niet komt, omdat je te moe bent. En ik kan die zeldzame dagen met wat energie beter besteden aan het huishouden of aan iets leuks. Maar ik heb wel moeten leren dat werk niet het belangrijkste is, het niet bepaald wie ik ben en het bepaald zeker niet wat ik waard ben!

Laat een berichtje achter!

 

14 reacties

  1. Stella schreef:

    Dapper hoor Tabitha, maar gelukkig ligt onze identiteit niet in werk vast al is dat een heel proces 🙂 zoals klei in de hand van de Pottenbakker <3

  2. Elise schreef:

    Hoi,

    Goed geschreven en weer zo herkenbaar. Werken was mijn ook mijn lust en leven, in 2001 kwam bij mij de man met de hamer en ik ben toen 100% afgekeurd….wat een elende pfff. Maar zoals je schrijft werk is niet het belangrijkste en maakt niet wie je bent en we moeten genieten van het leven zoals het komt!! Dikke knuffel 💪 😘

    • Elise schreef:

      Zo moeilijk he om zo tegen de lamp te lopen? Heel confronterend ook.. Ik ben blij dat je het ook zo kan zien, we doen wat we kunnen! En inderdaad, precies wat je zegt. Genieten is belangrijker in onze situatie en zeker belangrijker dan je elke week weer compleet de vernieling in werken, want dat zou het zijn dan. Bedankt voor het delen van je verhaal!❤️

  3. Chantal Lubbers-Pavid schreef:

    Wat mooi geschreven, erg herkenbaar. Ook ik ben nu aan aantal jaar volledig afgekeurd. Ik heb hiervoor als verzorgende IG gewerkt in een verpleeghuis. Als ik het er over heb of er aan denk doet het nog steeds pijn dat ik niet meer kan doen wat ik het liefste deed, zorgen voor anderen. Maar de zorg voor mezelf is het allerbelangrijkste. En je laatste zin, daar sluit ik mij volledig bij aan. 💕

    • Elise schreef:

      Dankje Chantal! Wat een mooi beroep had je en wat moet dat inderdaad moeilijk zijn om los te laten. Kwam er bij jou ook een punt waarop je besefte dat het echt niet meer ging? Het zorgen mis ik ook maar vooral het gevoel ‘belangrijk’ te zijn als je het zo mag noemen. Ik haalde mijn status en waarde ook uit mijn kennis en werk. Maar voor jezelf kunnen kiezen is het waardevolste wat er is. En gelukkig hebben wij die mogelijkheid om dat te doen. Bedankt voor het delen van je verhaal ❤️

  4. Arieta schreef:

    Helemaal waar die laatste zin! Én de quote bovenaan óók ❣

  5. Paps schreef:

    Helemaal waar die laatste zin. Maar dat neem niet weg dat waar jij allemaal tegenaan bent gelopen niet onbelangrijk is. Tjonge wat een teleurstellingen allemaal. Petje af hoe jij je hierdoor heen hebt geworsteld!!!
    Proud dad, love you lots!!♥️♥️♥️

    • Elise schreef:

      Ja teleurstellingen waren het zeker, vooral om dat ik echt alles gaf om te bewijzen dat het wel ging en het dan nog niet voldoende was. Maar nu kan ik ook blij zijn dat ik niet meer hoef te werken, ik niet constant over mijn grenzen hoef te gaan om mezelf te bewijzen. Bedankt voor al jullie steun ❤️ Love you xx

  6. Mams schreef:

    Mooie blog weer lieverd, en hoe waardevol ben je!!!! 😘😘😘♥️♥️, En complimenten voor de fotograaf die telkens weer van die prachtige foto’s van je maakt !

    • Elise schreef:

      Bedankt mams! En ook voor het feit dat ik mijn keuzes zelf mocht maken en erachter mocht komen wat wel en niet ging. En dat jullie me brachten naar de openlagen door heel Nederland. ❤️
      Nou he? Een topfotograaf is ze !

  7. Mams schreef:

    Mooie blog weer lieverd, en hoe waardevol ben je!!!! 😘😘😘♥️♥️