(in)dependent

11 april 2021 Life

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
I can't change the direction of the wind, but I can adjust my sails to always reach my destination Jimmy Dean

”Ik ben een onafhankelijke vrouw”. Wat zou ik dat graag willen zeggen. Ik ben een onafhankelijke vrouw in een afhankelijk lichaam past beter bij mij. Ik ben niet iemand die al mijn boontjes zelf kan doppen, hier en daar heb ik altijd hulp nodig gehad, maar ik was vrij afhankelijk. Ik regelde mijn eigen dingen, zorgde voor mezelf, maakte mijn eigen keuzes en woonde op mezelf. Hulp had ik hier en daar wel nodig en dat heb ik al jong leren accepteren.  

Nadat Dick en ik gingen samenwonen en ik een zwaar herseninfarct kreeg kon ik niet anders dan afhankelijk zijn, ik moest alles uit handen geven. en dat terwijl we nog niet gesetteld waren in ons eigen huis en ik nog geen een keer in mijn nieuwe keuken had staan koken. Dick deed alles graag voor me en wilde me zoveel mogelijk ontlasten, ook toen het weer wat beter ging. Ik was daar heel dankbaar voor en had het een lange tijd ook echt nodig want de vermoeidheid bleef, maar na een tijd moest ik toch weer dingen op gaan pakken.

Wanneer lukt iets wel en kan ik iets echt niet? Dat moest ik elke dag opnieuw uitzoeken. Ik kon wel eten koken maar dat was dan het enige dat ik die dag zou kunnen doen, het kostte me een hoop energie. Maar soms had ik een goede dag en lukte iets meer. Het was ook makkelijk dat Dick steeds zei dat hij het wilde doen alleen voelde ik me dan zo nutteloos en hulpbehoevend. Alsof ik niet voor mezelf zou kunnen zorgen en ik merkte ook dat hij dat dacht. Dat vond ik erg lastig, want ik zag ook in dat ik aan hem was gaan hangen en van die zelfstandige meid leek niets meer over te zijn .

Stukje bij beetje heb ik mijn zelfstandigheid weer terug moeten pakken, hebben we samen naar een verdeling van de taken gezocht, zoekend naar wat voor mij lukte. En Dick heeft moeten leren om de verantwoordelijkheid weer een beetje los te laten, mij de ruimte en het vertrouwen te geven om weer te proberen. Zonder in te grijpen, ook al zag hij hoe zwaar het voor me was.

Soms is het eten koken of de vaatwasser uitruimen het enige wat ik doe op een dag. En als het een dag niet lukt dan doet hij het of stellen we het uit. We zijn daar gelukkig ook wel wat makkelijker in geworden. Ook de bezorg en afhaalmaaltijden doen het hier erg goed!  

 


 Image

 Image

We hebben uiteindelijk huishoudelijk hulp gezocht die ons ontlast door het huis even goed aan te pakken.  Maar wat voelt het rot om zelf als jonge vrouw op de bank te zitten terwijl een ander heel je huis poetst. Aan het begin ging ik druk meehelpen waarna ik alsnog helemaal gesloopt was. Dit was natuurlijk niet de bedoeling. Nu gaat het veel beter, soms help ik wat mee, ga ik de deur uit of dwing ik mezelf om gewoon lekker op de bank te gaan zitten. 

Eigenlijk lost Dick veel ‘problemen’ waar ik tegenaan loop op. Hij probeert ervoor te zorgen dat ik zoveel mogelijk kan doen, me zo min mogelijk beperkt voel en zoveel mogelijk energie bespaar. Met hem sta ik nooit voor verrassingen! Waar ik alles altijd op zijn beloop laat en wel zie waar ik tegenaan loop tackelt hij de obstakels van tevoren.

Bijvoorbeeld door al te kijken waar we het dichtstbij kunnen parkeren of door een fiets mee te nemen als hij weet dat we ver moeten lopen. Ik merk dat ik daarin meer op hem ben gaan leunen nadat mijn gezondheid achteruitging. Nu alles mij te veel energie kost ben ik blij dat hij alles uitzoekt en heb ik zijn oplossingen ook nodig.  

Nadat ik mijn rijbewijs niet meer had en Dick mij een jaar lang overal moest brengen vond ik dat ergens ook wel fijn. Dan hoefde ik nergens alleen naartoe, de energie van het autorijden werd me bespaard en er werd voor mij nagedacht. Ik merk dat ik het soms niet zie zitten om bepaalde dingen alleen of zonder hem te ondernemen en vind ik het fijn als hij meegaat naar vrienden.

Ik voel me bij hun op mijn gemak maar soms is het heel fijn als er nog iemand is die een gesprek kan voeren. Zodat ik af en toe mijn mond kan houden, alleen hoef te luisteren en even achterover kan leunen en kan ontspannen. Na mijn herseninfarct merk ik dat, ook al praat ik heel graag, het me veel energie kost. 

Maar als ik het dan toch alleen doe en het gaat goed voelt het weer net als vroeger. Alsof er niks veranderd is en dat voelt heerlijk!

Laat een berichtje achter!

 

9 reacties

  1. Toos de Mink schreef:

    Hi Elise, ik begrijp je zo goed maar vergeet niet, je hebt weliswaar hulp nodig maar toch presteer je meer dan een ander. Probeer minder te vechten en meer toe te geven. Je bent een kanjer en je partner ook. Geniet van alles wat wel kan.
    Liefs, Toos de Mink.

    • Elise schreef:

      Bedankt voor je lieve berichtje Toos!
      Ik vind het wel lastig om de balans tussen vechten en accepteren te vinden. Soms heb je geen keuze maar vaak kan er toch meer dan je denkt als je er voor en tegen je lichaam vecht. Als ik alles maar had geaccepteerd in mijn levenspad ik het niet zo ver gebracht. Maar daardoor ga ik wel regelmatig over mijn grenzen! Het blijft altijd zoeken en als iets dat wel lukt genieten we extra! Liefs!!

      • Toos de Mink schreef:

        Hallo Elise,
        Die balans vinden, dat lukt wel als je naar je lichaam luistert. Dat chagrijnig erdoor zijn, dat heb ik ook. Jij hebt iets veel ergers dan ik maar zelfs ik heb er mee te kampen. Maar we gaan door en inderdaad, wij zijn snel gelukkig, als het eens goed gaat. En we blijven genieten van het leven, en als het niet gaat, nemen we rust. Ben niet te streng voor jezelf.😉
        Heel veel liefs, Toos.

  2. Marnix schreef:

    Heel veel respect voor Dick, en ook voor jou natuurlijk!💪🏼😁

  3. Mathilde De Bakker schreef:

    Wat een verhaal. En dan kan ik nog weleens mopperen na het zware hartinfarct. Kan ook niet zoveel meer. Wat leer ik veel van je….

    • Elise schreef:

      Hi Mathilde, dat is heel normaal hoor! Ik baal ook enorm als ik merk dat dingen me niet meer lukken en als ik moe ben dan ben ik niet te genieten! Maar we hebben geen keuze en moeten er het beste van maken en loslaten omdat we verder moeten. Dikke knuffel!

  4. Arieta schreef:

    Het is een kanjer jouw Dick❣