Home is where our story begins

06 september 2020 Heart

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
I am with you, and will keep you, wherever you go. Genesis 28:15

Helemaal blij waren we toen we de eerste week van 2017 eindelijk ons huis in konden! Dick had me de dag na Kerst ten huwelijk gevraagd en we stonden op het punt om ons leven samen in te gaan richten. Het huis hebben we zelf laten bouwen met behulp van mijn vader die architect is. We zochten naar iets waar we alles gelijkvloers zouden hebben zodat ik geen trappen hoefde te lopen, maar dat was nog niet zo makkelijk. Of je hebt een bungalow met een lap van een tuin die we allebei niet bij kunnen houden of een appartement, maar daar wordt dit poldermeisje niet zo blij van. En tijdens onze zoektocht kwamen we een stuk grond tegen dat voldeed aan onze wensen en hebben we zo, samen met mijn vader het voor ons ideale huis kunnen bouwen. 

Het huis was van binnen nog lang niet klaar toen we erin gingen, we hadden zelfs nog geen meubels. Allebei waren we weer tijdelijk bij onze ouders gaan wonen omdat mijn huur was opgezegd en Dick zijn huis verkocht had. Dus we konden niet wachten weer lekker samen te zijn en van dit huis een thuis te maken. 

De eerste week dat we in ons huis zaten kreeg ik griep en lag ik met koorts te snotteren in bed. Totaal niet leuk want er moest nog zoveel gedaan worden. Maar gelukkig knapte ik weer op en ging weer aan het werk. Voor een dag, want die avond ging het mis. Na dat we onze bank verkocht hadden (omdat de kleur niet was wat we ons erbij voorgesteld hadden) gingen we maar op bed een filmpje kijken.  


 Image

 Image

Tijdens het kijken van de film kreeg ik hoofdpijn en viel half in slaap. Blijkbaar maakte ik een vreemd geluid waardoor Dick het idee kreeg dat er iets niet goed ging. Toen hij het licht aandeed en mij aankeek gingen alle alarmbellen af. Mijn mond hing scheef, daardoor maakte ik een ander geluid en kon ik ook niet verstaanbaar praten. Ik kreeg wel mee dat Dick 112 aan het bellen was en probeerde hem nog duidelijk te maken dat dit echt niet nodig was, ik moest alleen hoesten een ambulance was echt niet nodig. Ik besefte me niet dat ik wel even rechtop had kunnen gaan zitten of zijn telefoon uitdrukken, maar dat kwam op dat moment niet in me op en ik had het ook niet gekund.

Toen de telefoniste van de alarmcentrale aan Dick vroeg of ik mijn armen omhoog kon doen merkte hij dat mijn hele linkerkant verlamd was,  het was gelijk duidelijk dat ik een herseninfarct had. Een herseninfarct ontstaat plotseling, het is een bloedstolsel dat een bloedvat in je hersen afsluit waardoor een gedeelte van je hersenen geen zuurstof krijgt, daardoor vallen lichaamsfuncties uit. Hier kun je meer informatie vinden over een herseninfarct.

De ambulance was er al binnen tien minuten en we gingen full speed richting Rotterdam. Onderweg hadden ze me al een bloed verdunnend middel gegeven wat de bloedprop zou moeten oplossen, een trombolyse noemen ze dat. Dit gaf niet genoeg effect en bij aankomst in het ziekenhuis hebben ze via een CT-scan gezien dat de prop er nog steeds zat en dat deze ook enorm groot was. De bloedprop was al vast gaan zitten bij de eerste aftakking naar de rechterhersenhelft, daardoor was ik links verlamd. Op de behandeltafel hebben ze uiteindelijk de prop verwijderd door met een slangetje via mijn lies naar mijn hoofd te gaan en de prop zo weg te halen. Als je het interessant vindt om te weten hoe ze dit gedaan hebben, kun je dit filmpje hier bekijken. Deze bloedprop is vanuit mijn hart naar mijn hersenen geschoten, dit komt door het gat tussen mijn hartkamers (VSD). Langs de wanden stroomde het bloed niet goed door en daar is het bloed gaan stollen. Dit kun je heel goed zien in de tekening van mijn hart in mijn blog Whats wrong?

Nadat de weg naar mijn hersenen weer vrij was kwam ik gelijk bij en kon ik ook mijn linkerkant weer bewegen!! Wat was dit bijzonder en boven verwachting!  Zelf heb ik dit allemaal niet meegekregen en had ook niet door dat het zo ernstig was.  

Na drie dagen op de stroke unit (een afdeling waar patiënten na een herseninfarct goed in de gaten gehouden worden) mocht ik weer naar huis, geen revalidatiecentrum, lekker naar mijn eigen huis! Waar nog een hoop geregeld moest worden want in de tussentijd hadden we nog steeds geen meubels en deuren, alleen een bed. Daar heb ik ook de weken daarna mijn tijd op doorgebracht want wat was ik moe en ik kon weinig aan mijn hoofd verdragen. Maar wat een groot wonder weer, dat ik hier zo goed uit gekomen ben! ♥ 

Laat een berichtje achter!

 

15 reacties

  1. Ton schreef:

    We hebben een God van wonderen, Die zich betoont aan jou xxx

  2. Pauline schreef:

    Wat was dit schrikken zeg! Zo dankbaar en blij en dat het gelukkig goed afgelopen is! Trots op jullie!

  3. Rob schreef:

    Zo, ben helemaal bijgelezen:) Complimenten voor je schrijfstijl, je slaagt er in de lezer echt mee te nemen in de situatie. Hoewel natuurlijk sommige ontwikkelingen van de laatste jaren bekend voor me zijn is het toch nog weer bijzonder om te lezen wat jij en Dick al niet samen beleefd hebben omtrent jou gezondheid! Ga zo door je inspireert op deze manier zeker weten mensen die tegenslag ervaren om door te gaan. En anderen zullen het gewoon heel fijn vinden om zodoende iets van jou/jullie situatie te kunnen begrijpen. Zoals je vriendin al een beetje zei die de aanzet gaf om te gaan bloggen.. Dit zijn de verhalen die ertoe doen. Mooie plaatjes zeggen uiteindelijk (te) weinig… 🙂

    Succes met de nog volgende blogs! Liefs

    • Elise schreef:

      Dankjewel Rob! Soms vraag ik me wel weer af waar ik het eigenlijk voor doe en wat ik er mee wil bereiken. Jij slaat de spijker precies op zijn kop! Ik ben blij om te horen dat het zo ook ontvangen word. Bedankt voor je super bemoedigende reactie, als iemand die ik vaak alleen de andere kant liet zien. xx

  4. Paps schreef:

    Tjonge, wat kan jij ernstige dingen toch luchtig maken……… Na ja aard van het beestje. Prachtig geschreven weer.

    • Elise schreef:

      Haha een erfelijke eigenschap is het denk ik!! Natuurlijk was de weg daarna niet zo makkelijk als hier beschreven maar meer daarover in mijn volgende blog xx

  5. Mams schreef:

    Trots op jullie. Een bijzonder stel met een bijzondere toekomst!

  6. Anneke schreef:

    Als ik dit lees schiet ik weer vol, wat was het ongelooflijk schrikken.
    En je mocht herstellen, een groot wonder!
    Weer beseffen we dat er EEN is die steeds voor je zorgt!!
    Lieve Tab…we zijn trots op je!

    • Elise schreef:

      Bedankt voor deze lieve reactie,
      Wat een heftige tijd was het he? Voor de hele familie! We doen het veel samen maar het is zo fijn om er een zorgende en biddende familie bij te hebben!
      Veel liefs x

  7. Arieta schreef:

    Wat een bizar begin van jullie leven samen in jullie nieuwe huis was dat… Héél fijn dat het zo goed is afgelopen door het adequaat handelen van Dick! ❣

    • Elise schreef:

      Nou he, dat was even anders dan we ons hadden voorgesteld. Jij bedankt voor al je lieve kaartjes in de periode dat appen, bellen en afspreken even teveel was! X

  8. Stella schreef:

    Een wandelend wonder ben jij Tabitha! Wat intens en bijzonder weer tegelijk.

    • Elise schreef:

      Dankjewel voor je reactie! Ja het is inderdaad nu je er later op terugkijkt en hoort hoe vaak het het goed mis gaat enorm bijzonder, precies wat je zegt! x