Hart op hol

20 juni 2021 Heart

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
The secret of change is to focus all of your energy not on fighting the old, but on building the new. Socrates

Dat ik problemen heb met mijn hartritme is bij de meesten wel bekend. Ik heb in vorige blogs (Ritme in storing en Life insurance) uitleg gegeven over mijn PVC en VT ritmestoornissen. De PVC is de ritmestoornis waar ik drie maanden geleden nog aan geholpen ben, een onschuldige maar heel vervelende ritmestoornis. De VT is de ritmestoornis die een hartstilstand kan veroorzaken en de reden dat ik dat kastje (S-ICD) heb. Maar dit is niet mijn complete ritmestoornis verhaal. 

 Wolff-Parkinson-White syndroom

Ik ben geboren met een ritmestoornis genaamd, WPW syndroom (Wolff-Parkinson-White). Dat houdt even simpel gezegd in dat mijn hart een extra elektrische verbinding heeft tussen de boezems en de kamers. Daardoor kan mijn hart in een verkeerd hartritme komen waardoor mijn hartslag meer dan 200 slagen per minuut maakte. Als je hart zo snel klopt voelt dat niet oké, mijn borstkas zag je op en neer vliegen en daar werd ik erg moe en benauwd van.   

Lang lukte het om deze ritmestoornis te onderdrukken met medicijnen, totdat ik 12 jaar was. Van mijn 12e tot mijn 15e stopte deze ritmestoornis niet meer vanzelf bij het innemen van een extra dosis medicatie en moesten we met vaart naar de spoedeisende hulp, want als het langer aanhoud is het erg gevaarlijk. Ik had hulp nodig om mijn hartslag weer normaal te krijgen, dit is erg belangrijk omdat als de ritmestoornis lang duurt het hart zo uitgeput kan raken dat je een hartstilstand krijgt.  

Op de spoedeisende hulp kreeg ik dan een cardioversie doormiddel van een medicijn via het infuus. Met een cardioversie resetten ze je hartslag en dat voelde voor mij alsof ik een hartaanval kreeg. Je wordt erg kortademig en voelt een gigantische druk op je borst, alsof er een olifant op je borstkas is gaan staan.  Toen zat ik voor het eerst van mijn leven naar mijn eigen flatline te kijken, gelukkig herstelde mijn hartritme zich snel en klopte mijn hart weer zoals het hoort. Dit kwam steeds vaker voor en op mijn 15e was dit bijna elke week aan de orde.   

(Meer uitleg over het WPW syndroom kun je hier vinden.  ) 


 Image

 Image

Mijn leven was op dat moment wel beperkt, ik moest altijd in de buurt zijn van een ziekenhuis. Vakantie en uitjes waren moeilijk te plannen en als ik ergens heen ging moest er altijd iemand bij mij zijn die wist wat er moest gebeuren als de ritmestoornis op kwam zetten. Op dat moment besloten de artsen om in te grijpen.

Ablaties waren toen nog vrij nieuw in Nederland en het werd nog niet gedaan in combinatie met een hartafwijking en niet bij kinderen. Toch hebben ze het gedaan, samen met een arts die ze over lieten vliegen vanuit Zuid-Afrika. Tijdens de ablatie hebben ze die extra elektrische verbinding die mijn hart heeft weggebrand, daardoor kan mijn hartritme geen verkeerde afslag meer maken en driedubbele toeren draaien. De operatie was geslaagd en vanaf dat moment heb ik nooit meer last gehad van de WPW ritmestoornis! Wat gaf dat veel rust en vrijheid terug! 

 


 Image

Maar helaas was dit niet het einde van mijn ritmestoornisproblemen. Het was pas de eerste van de 5 ablaties die ik in totaal heb gehad. Jammer genoeg is mijn ervaring met ritmestoornissen net zoals met kakkerlakken. You can kill one but they come back with the whole family. 

Vlak daarna kreeg ik last van de PVC ritmestoornissen. Vaak is het zo, als ze gaan branden in je hart en daar littekens maken kunne door die littekens andere ritmeproblemen gaan ontstaan. Dus het is een beetje van de regen in de drup, want ook met die PVC’s ben ik behoorlijk zoet geweest de afgelopen 12 jaren.  

Gelukkig kan ik nu zeggen dat het na mijn laatste ablatie van drie maanden geleden enorm goed gaat! Ik heb vorige week mijn controle gehad en de arts was erg tevreden ik ben van 8% verkeerde hartslagen naar 3% gegaan. Een beter resultaat dan zelfs ik had durven dromen! Ik had gehoopt dat ik meer energie zou hebben als die ritmestoornis niet meer zo veel aanwezig zou zijn maar dat valt me wel tegen. Beter voelen doe ik me over het algemeen niet maar die grote dips in energie, die ik had als ik veel last had, zijn verdwenen!  

Maar ik heb na de ablatie wel weer last van een ritmestoornis, genaamd boezemfibrilleren. Een paar keer per dag gaat mijn hartritme een paar slagen heel snel, maar het kan geen kwaad en het is niet zo hinderlijk als die vorige. Maar snap je wat ik bedoel? Een kakkerlak uitgeschakeld en zijn broertje komt er voor terug.  

 Al met al ben ik toch super blij met het resultaat! En hoop ik dat dit het einde is en mijn laatste blog over mijn hartritmeverhaal. Daar drink ik vandaag een wijntje op! Want dat kan nu weer, zonder rammelende borstkas! ♡

Laat een berichtje achter!

 

2 reacties

  1. Arieta schreef:

    🥂geniet ervan! 😘

    • Elise schreef:

      Haha doe ik zeker! 😊 Ik heb pas ook voor het eerst weer koffie gedronken, ook dat ging goed! Nu ga ik niet gelijk overdrijven maar dat het zo af en toe kan is wel erg fijn!! 😁