De 'mongolkaart'

06 december 2020 Life

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
Those who judge will never understand, and those who understand will never judge. Wilson Kanadi

Gehandicaptenparkeerkaart, invalidenparkeerkaart. Goh, wat heb ik een hekel aan die woorden, het klinkt zo ‘gehandicapt’ en beperkt. Met wat begon in een opstandige bui en als grapje tussen broer en zus werd dat handige blauwe kaartje gedoopt tot ‘Mongolkaart’ 

Beperkt ben ik helaas wel, daarom heb ik ook die parkeerkaart. Het is echt een top ding, je kan overal dichtbij parkeren en je staat er meestal gratis wat een leuke bijkomstigheid is. Ik zou niet weten wat ik zonder mijn kaart zou moeten. Als je samen bent kan je makkelijk even voor de deur afgezet worden maar als ik alleen, met mijn beperkte energie snel een boodschapje moet halen dan ben ik dolblij als ik mijn auto niet aan het eind van het parkeerterrein hoef te zetten.  

Maar hoe fijn het ook is, toch voel ik me altijd een beetje ongemakkelijk als ik op zo’n plek geparkeerd heb, mijn kaart op het dashboard gooi en uitstap. Ik voel de blikken branden als ik uitstap met mijn lange blonde haar, jurkje en meestal op hoge hakken. De opmerkingen worden regelmatig naar mijn kop gesmeten, zoals: ‘’Asociaal zeg’’, ‘’Lui wijf’’, ‘’Duur parkeerplekkie meissie’’ en vaak het goed bedoelde ‘’Weet je dat je op een invalide plek staat?’’ En zelfs dat irriteert me dan.  

Het voelt of ik verantwoording moet afleggen en zeggen dat ik een kaart heb, en zelfs dan denken ze dat ik hem van mijn oma gepikt heb. Ik kan alles uitleggen maar is het gek dat ik daar geen zin in heb? Mensen komen al met een vooroordeel naar mij toe en dan moet ik mij kwetsbaar opstellen en vertellen wat er precies mis is, waarom ik recht heb op een kaart? Ik kan er een boek over schrijven. Meestal negeer ik het, haal ik mijn schouders op en denk ik ach, ik weet hoe het zit.  Maar soms… 

Twee weken geleden was het weer zo ver. In mijn blog Ritme in storing vertelde ik al dat het niet zo lekker gaat de laatste weken. Ik zag het niet zo zitten maar moest echt even zelf voor een cadeautje naar de winkel dus mondkapje op en gaan. Helemaal versleten en buiten adem kwam ik bij mijn auto aan, dat mondkapje helpt trouwens ook niet echt mee om me beter te voelen, wat een rotding! Ik zag twee mensen mompelen en boos naar mij kijken. Ik had al een idee waar dit naar toe ging en wilde het negeren en wegrijden zoals ik altijd probeer te doen. 

Maar ik dacht, ik probeer het nog een keer en leg het uit. Anders voel ik me straks weer rot door die boze blikken en heb ik spijt dat ik niet voor mezelf opgekomen ben.  Ik draai het raampje open en vraag wat er aan de hand is. Daar had ik gelijk spijt van. 


 Image

 Image

De vrouw, die zelf met een zuurstoftankje de auto uit stapt zegt dat ze het ongelofelijk asociaal van me vindt dat ik op een invalideplek sta. Op het moment dat ik vertel dat ik een kaart heb valt ze me gelijk in de reden. ‘Nou dat is toch asociaal dat je de kaart van een ander gebruikt’ zei ze. Ik ging nog een stapje verder om en pakte mijn kaart erbij en liet haar mijn foto die op de achterkant staat zien. Nou, dan zijn we uitgepraat toch? Dat zou je denken… 

Deze vrouw deed er nog een schepje bovenop. Ze vroeg waarom ik een kaart had en ik deed nog een poging om mezelf te verdedigen. Ik vertelde haar dat ik ook ziek ben maar dat niet alles aan de buitenkant te zien is. Maar zij vond dat het prima met mij ging, dat had ze net zelf gezien toen ik aan kwam lopen. Ze zei letterlijk dat ik de kaart niet verdiende en dat wat ik dan misschien mocht mankeren niets voorstelt. Ik zei nog iets om duidelijk te maken dat ze haar oordeel wel snel klaar had maar ik begreep dat ik deze discussie niet ging winnen. Ik draaide het raampje dicht en reed met tranen in mijn ogen weg. Wat voelde ik me verslagen en diep gekwetst. 

Ik voelde me al niet goed die dag en ging op mijn laatste energie de winkel in. En dan bepaald iemand op dat moment dat ik het niet verdien en het met mij wel meevalt. Eigenlijk moet je er om kunnen lachen, om de brutaliteit van die mensen en geen woord serieus nemen van wat ze zeggen.  Maar ik voelde me compleet de grond in getrapt. Ik had het gevoel dat ik mezelf moest verdedigen en het doet pijn als een ander zonder inzicht in jouw leven zomaar bepaalt dat waar jij mee te dealen hebt niet zoveel voorstelt. 

Compleet overstuur heb ik in de auto mijn moeder opgebeld en deed mijn verhaal. Wat heb je toch kortzichtige  mensen die niet verder willen kijken dan dat ze zelf kunnen zien en hun fouten niet kunnen toegeven als ze ernaast zitten. En daarna gaat het wel weer, want ach, wij weten toch hoe het echt zit?

Laat een berichtje achter!

 

23 reacties

  1. Annelies schreef:

    Echt onbegrijpelijk hoe mensen kunnen reageren. 😢

  2. Frannie schreef:

    😢 geen woorden voor.
    Maar wel een dikke😘

  3. Kim schreef:

    Ja mensen zijn soms echt walgelijk en hebben altijd een oordeel. Ik merk het ook als de lift pak ipv de trap of ik krijg soms rare reacties dat ik als ‘jonge, gezonde’ meid op een elektrische fiets aan het fietsen ben. Ook wel een keer gehad dat ik met m’n moeder weg was met de trein en er geen zitplek meer was….toen vroeg zij mensen om op te staan voor mij. Ik voelde me eigenlijk heel bezwaard, omdat mensen dan ook weer raar opkijken.

    Of dat je wordt nagekeken als je in bikini loopt, omdat je nou eenmaal een ‘ritssluiting’ hebt…(zo noem ik het altijd). Je ziet mensen kijken en praten, heel vervelend! Maar goed, dan denk ik bij mezelf…ben best trots op die ritssluiting, want ik sta hier toch nog maar mooi!

    Je moet er echt boven staan meid. Het zit nou eenmaal in veel mensen om zo te zijn en zo te doen.

    Je bent een bikkel! Maar soms kan het je nog best raken ja…dat beseffen mensen niet.

  4. Marga schreef:

    Wat naar en gemeen dat mensen zo reageren. Knap van jou dat je nog probeerde uit te leggen. Dikke kus

  5. Marian schreef:

    Wat moet dit vreselijk zijn !!!!
    Maar wat goed dat je dit deelt , het opent de ogen van velen denk ik .
    Wij , gezonde mensen , hebben zo snel ons oordeel klaar. Bewondering voor je 💪

  6. Samantha schreef:

    Ik begrijp heel goed dat je toch probeert om jezelf te verdedigen, ook al is het tegen beter weten in. Je voelt je toch een soort van aangevallen en het is frustrerend als mensen dan niet de moeite nemen om te luisteren. Maar die mensen hebben hun oordeel sowieso al klaar staan en veranderen zullen ze niet zo snel. Probeer de weinige energie die je al hebt niet op te laten vreten door mensen die niet beter willen weten, hoe moeilijk dat ook is!

    • Elise schreef:

      Super lief! Nou precies zoals je zegt. Ik dacht achteraf ook ik had moeten zeggen dat we allebei onze kostbare energie en zuurstof niet aan deze zinloze discussie zouden moeten verspillen en dan wegrijden! Xx

  7. Els schreef:

    Lieve Elise,

    Als ik dit lees kan ik alleen maar plaats vervangend sorry zeggen tegen jou en alle anderen die dit steeds moeten horen. Het is goed dat je dit deelt!
    Maak ons maar bewust dat we denken altijd iets te mogen vinden van een ander of denken dat de ander wel of geen recht heeft op iets.We hebben zo gauw ons oordeel klaar.
    Geniet van je kaart!
    Liefs

    • Elise schreef:

      Wat een onwijs lief berichtje. Het hoort er bij. Vooroordelen hebben we allemaal maar ik heb wel geleerd mijn mond te houden. We mogen allemaal overal wat van vinden maar laten we het daar bij houden. Ik heb ook wel eens een dikke Mercedes cabrio op een parkeerplaats gezien, dan denk ik ook even.. 🙈

  8. Marianne van der Maarel schreef:

    Ik ben zelfs ook ooit klem gereden door ingeseinde politie, en 1 man kwam ooit uit een bejaardenflat gerend met gebalde vuisten omhoog. Omdat ik op een gehandicapteparkeerplaats parkeerde (natuurlijk met kaart). Ik riep dan altijd waar heb jij voor dokter geleerd, en als je mijn plaats wilt, neem je dan ook de volgende open hartoperatie van me over.

    • Elise schreef:

      Bizar he? Het kan echt ver gaan… of we criminelen zijn! Nou precies, als ze de rest dan ook even overnemen, heeel graag!! Jij ook veel succes met al die idioten 😉

  9. Ellen schreef:

    Zo herkenbaar is dit, ik herken het van Jel. Wij kunnen wel zeggen lak aan hebben, maar die confrontatie blijft lastig steeds, alsof je voor je lol zo’n kaart hebt.

    • Elise schreef:

      Ja klopt voor haar precies hetzelfde. Gelukkig kunnen we samen die verhalen uitwisselen en er achteraf om lachen! Ik ben blij met haar ❤️

  10. Arieta schreef:

    Vreselijk die vooroordelen, wat zal dat zeer doen…. Zó fout dat ze niet wilde luisteren 😡toen je het toch wilde toelichten. Je hebt al genoeg op je bord en dan ook nog met dit soort vooroordelen moeten dealen…. heftig🙈

  11. Paps schreef:

    Het is bizar en zo kortzichtig dat mensen zich zo kunnen laten gaan, niet wetende wat er echt aan de hand is. Het blijft lastig om hier mee om te gaan. Wij weten als je maar half zou kunnen zou je die mongokaart niet gebruiken. Dikke knuffel verdiend!!♥️

  12. Mams schreef:

    En dan te bedenken dat je die kaart zo lang mogelijk niet hebt willen hebben ,en toen je hem had ook nog niet wilde gebruiken. Dikke kus voor vandaag 😘 (Eigenlijk ontbreekt en nog een sportwagen cabrio aan dit verhaal, wat als je daar de kaart op het dashboard zou leggen? ) Mooie quote bij deze blog, zo is het!