Blue is not my color

21 maart 2021 Heart

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
You can't get to courage without walking trough vulnerability Brené Brown

 

Nu ik weer wat opknap en de migraine niet meer overheerst neem ik de tijd om jullie te vertellen over de afgelopen week, de ablatie. Ik kan niet anders dan zeggen dat het me erg is tegengevallen. De artsen hebben 24 keer in mijn hart gebrand (geableerd). Ze hebben twee grote gebieden aangepakt en wat losse cellen en ik merkte na de ingreep gelijk dat mijn ritmestoornissen verminderd waren.

Af en toe voel ik nog een overslag maar daar blijft het bij, ze noemen de ingreep voorzichtig geslaagd want het hart moet eerst 3 maanden de tijd krijgen om te genezen, daarna kunnen ze pas onderzoeken doen en met zekerheid zeggen wat ze bereikt hebben.  

Goed nieuws! Maar ik was niet blij. Ik voelde me verdrietig, verslagen, somber en allesbehalve blij. Ik kon nergens meer om lachen en werd boos als Dick een grapje maakte, want er viel voor mij niks te lachen. Tegelijkertijd voelde ik me er schuldig over en herkende ik mezelf niet meer.

Normaal grijp ik elk kans aan om het positieve te belichten en probeer ik zelfs een ziekenhuisopname gezellig te maken, maar dat zat er deze keer niet in.   

Ik ben nog heel erg moe en had een gigantische mistbank in mijn hoofd. Ik was niet in staat om beslissingen te nemen omdat ik totaal niet wist wat ik wilde of waar ik blij van werd en ook ik kreeg ik het in mijn hoofd niet helder. Het voelde alsof ik mezelf een beetje kwijt ben. Maar gelukkig gaat het vanaf het weekend beter met me, heb ik weer zin om kleine dingen te doen en ben ik meer mezelf. 

Maar waarom kon ik niet blij zijn? Want de ingreep is heel goed gegaan, zonder complicaties en met een heel goed resultaat, dit is wat ik wilde bereiken. Misschien ben ik toch lichtelijk getraumatiseerd geraakt..

De voorbereiding

Het begon die ochtend met een verkoudheid en migraine. Ik heb wel vaker last van migraine, het is een signaal van mijn lichaam dat ik over mijn grens ben gegaan en het rustiger aan moet doen. Maar dat was geen optie want ik moest nog! 

In slaap komen ging die nacht niet vanzelf. Het bed lag niet zo lekker als thuis en na een hoop gedraai gingen de draden van de telemetrie (kastje dat je hartslag registreert) trekken en de plakkers jeuken. Ik lag wakker en maakte me zorgen over het feit dat de ingreep wel eens afgelast kon gaan worden door mijn verkoudheid. Had ik misschien Corona opgelopen?

Als uitzondering mocht Dick om 7 uur even bij mij zijn om me in mijn blauwe jurk te helpen. We hebben nog gekletst, met thuis gebeld en gebeden. De verpleegkundigen maakten van de verkoudheid gelukkig geen punt en brachten me iets voor 8 naar de operatiekamer. 


 Image

 Image

 Image

Eenmaal beneden werd ik door het team gelijk herkend, niet echt een goed teken maar het gaf wel een fijn gevoel om vertrouwde gezichten te zien.  Ook de arts die het ging doen kende ik, hij heeft ook mijn S-ICD geïmplanteerd, een erge fijne arts.    

Dan komt het moment dat ze je gaan aansluiten, je moet uit bed stappen en op de operatietafel gaan zitten. Ze plakten mijn borstkas en rug helemaal vol met allerlei plakkers, gigantische plakkers. Vervolgens moet je gaan liggen en mag je niet meer bewegen. Ze gaan dan kijken of ze alle metingen van het hartritme goed in beeld krijgen.  

De arts kwam met de vraag hoeveel last ik eigenlijk echt had. De moed zonk me diep in de schoenen, want inderdaad, de afgelopen 10 minuten heb ik bijna geen last van de overslagen gehad, dit ga je toch niet menen! Ook voelde ik me rot omdat ik mijzelf voor mijn gevoel moest verdedigen, dat ik echt wel veel last had en dat ik hier zeker niet voor de lol lag.  

De ablatie

De verpleegkundigen wilden me iets pijnstillends en verdovends geven maar dat heb ik afgeketst, ik dacht als ze me nu toch iets verdovends gaan geven dan is de kans helemaal groot dat ze de ritmestoornissen niet opgewekt krijgen. Maar zodra ze met de katheters in mijn hart zaten was het madness! Aan het begin was ik opgelucht maar dat veranderde snel, mijn hartslag schoot continu heen en weer van de 78 naar 170, naar 50 naar 190 enz. De katheters triggerde allerlei soorten ritmestoornissen.

Dit was ontzettend vermoeiend, ik werd er benauwd van en voelde me niet lekker. Het duurde ongeveer 1,5 uur voordat ze een duidelijke map gemaakt hadden van de binnenkant van mijn hartkamer en ze gevonden hadden waar ze moesten gaan branden.  

Tijdens het ableren ontstond er een plop in mijn hart. Ik hoorde een harde knal en er was paniek in de operatiekamer. ”STOP!! Wat is de bloeddruk?” Na een hoop metingen en overleg werd me uitgelegd dat er een soort explosie in het hart was ontstaan. Ze legden het me uit.

In cellen zit water, als water gaat koken ontstaat er gas. Dat gas moet ergens naartoe kunnen net als je een pan met water kookt, dan zie je het borrelen. Nu schoot dat gas uit mijn hartcellen mijn hart in of uit. Als het gas naar binnen schiet dan is er geen probleem maar als het naar buiten zou schieten kan het een gat in mijn hart maken en mijn hartzakje vollopen met bloed. Daar deden ze onderzoeken naar en gelukkig was dit niet het geval. Dit gebeurde doordat ze te agressief aan het branden waren, de cellen werden te warm. 

Het ableren zelf viel wel mee, ik voelde steken bij mijn hart en een lichte druk op mijn borst deze keer. Maar het stilliggen, de migraine, stress en het onrustige hartritme gingen zijn tol eisen. 

”Ik ben er zo gruwelijk klaar mee!!”. Ik herinner me dat ik al na een half uur dit zinnetje in mijn hoofd begon te herhalen. Als er een kans was waarop ik weg kon rennen deed ik het, dan maar geen geslaagde ingreep. Ik wilde niet meer.  Ik stond al in de min qua energie voordat het moest beginnen, ik had er de rek niet voor en kon niet meer.

Toen ik na 2 uur branden aangaf dat mijn lichaam pijn begon te doen gaven ze me iets kalmerend en pijnstillend, daar knapte ik alleen niet van op. Integendeel, ik werd er enorm ziek van, spugend lag ik in m’n nakie op de operatietafel, zo stil mogelijk, want ze waren nog aan het branden. Wat voelde ik me ellendig en kwetsbaar.

Toen ze klaar waren, de wond in mijn lies gehecht was en ze me de operatiekamer uitreden riep ik nog: ‘Jullie zien me nooit meer’. En dat meen ik, want ook al heeft het geholpen en knap ik binnenkort vast enorm op, dit doe ik nooit meer, die jurk trek ik niet meer aan! Blue is not my color! ♡

 

Laat een berichtje achter!

Nu ik langzaam weer wat opknap en de migraine niet meer overheerst neem ik de tijd om jullie te vertellen over de afgelopen week, de ablatie. Ik kan niet anders dan zeggen dat het me erg is tegengevallen. De artsen hebben 24 keer in mijn hart gebrand (geableerd). Ze hebben twee grote gebieden aangepakt en wat losse cellen en ik merkte na de ingreep gelijk dat mijn ritmestoornissen verminderd waren. Dat is goed nieuws, maar ik voel me niet zo blij.

 

24 reacties

  1. Sofia Van de Walle schreef:

    Hey Elise,
    Ik volgde je op fb maar ben reeds een maand weg van fb,te verslavend voor mij.😁
    Ik hoop dat je je vlug weer de oude voelt en vind jou ongelofelijk dapper!
    Groetjes uit Wenduine,België .

    • Elise schreef:

      Hi Sofia!

      Wat leuk dat je me hier dan toch weer opgezocht hebt! 😁

      Haha ja dat Facebook, erg he? Je bent er zo je hele dag aan kwijt haha!

      Bedankt voor je lieve berichtje, hoe gaat het met jou?

  2. Anneke Westrik schreef:

    Lieve Tabitha🤗

    Ik lees net je verhaal.
    Geen wonder dat je flink van slag was.
    Het lijkt wel een Horror als ik dit lees.
    Ik word er stil van.
    We hopen dat je gauw opknapt..en weer vooruit mag kijken.
    We hopen elkaar gauw weer te zien.
    Dikke knuffel…liefs van ons.🙏

    • Elise schreef:

      Nee gek is het niet, maar ik baal er van dat ik merkte dat ik niet sterker ben dan dat. Het was geen pretje, maar het zou te doen moeten zijn! Ik denk dat mijn gebrek aan energie op dat moment ook een grote rol speelde.

      Ik hoop jullie snel weer te zien! Op de nieuwe Anna 😊 liefs!!

  3. Claudia de wild schreef:

    Schat wat ben je toch enorm sterk, ongelooflijk wat jij hebt moeten ondergaan.. ik hoop dat je snel weer wat bent opgeknapt

  4. Marga schreef:

    Wat heftig, vind verdrietig om te lezen. En hoop je snel weer te zien met een glimlach op je gezicht 💕

  5. Liesbeth van der Lugt schreef:

    Lieve Tabitha,
    Wat een enorme strijd is dit voor jou! Het enige wat wij kunnen doen is voor je bidden en zegenen. Veel sterkte!

  6. Stella Kralt schreef:

    Je hebt het maar weer doorstaan, petje af!

    • Elise schreef:

      Ja, dat dan weer wel haha! En maar goed ook, want het werpt z’n vruchten af! Nu de rest nog op de rit krijgen! Daarna doen we nog een keer die doggydate! 😘

  7. Saskia schreef:

    Wat heftig allemaal. Zo veel respect voor jou!
    Hopelijk knap je snel weer wat op.

    Liefs, Saskia

  8. Henk Kuipers schreef:

    Wat herkenbaar allemaal dat je er zo klaar mee kan zijn. Heb respect voor je dat je bent blijven liggen en 24 x ben gebrand. En wat een paniek als ze hard STOP roepen ik zou spontaan opspringen. Maar als ik het lees denk ik als ik ook maar niet weer dit zal mee maken. Vorige week is er een ritmestoornis ondekt met de naam Wenkenbach. En het rateld ook giga in mijn hoofd en soms lach ik wel maar dat is als een boer met kiespijn. Dus dat je nergens om kan lachen kan ik mij heel goed indenken. Succes met herstel en idd kom nooit meer op die cat kamer.

    • Elise schreef:

      Oh Henk, dat meen je niet! Ik heb even gegoogled maar kon niet echt wat vinden over die wenkenbach stoornis.. Hoe uit zich dat? Heeft de arts het al over een behandelplan gehad?

      Na zulk nieuws staat je leven even op z’n kop he? Dan interesseert je even weinig meer..

      Laat je me even weten hoe het verder gaat? Liefs!

      • Henk schreef:

        Hey Elise, ik heb 10% overslag vanuit mijn linker boezem dat zijn zeg maar pauzes. De ene is kort en de ander lang. Nu moet ik het dubbele aantal betablokkers slikken. Maar het lijkt of ik in een fase zit in mijn leven dat er een ommekeer zit. Dat er langzaam aan steeds minder energie zal zijn. Als medicatie niet helpt wellicht een extra pacemaker draad. Maar dat mijn leven een ommekeer gaat maken weer ik wel zeker.

  9. Els schreef:

    Lieve Elise,

    Je hebt zo de gave om te schrijven dat ik met mijn verpleegkundig oog zo alles voor me zie. Maar ook die zachte glimlach die je er nog voor de foto even uit perst! Meid door wat een zwaar proces ga jij heen en staat Dick naast je. Wat ben je eerlijk in je woorden!!! Alleen jij kan dat bepalen….
    Ik hoop dat je gauw wat van de ingreep mag ervaren en je energie weer wat kan opbouwen.
    Liefs

    • Elise schreef:

      Hi Els,

      Wat een lief berichtje! Wat fijn dat je je in kan leven in mijn woorden, ik probeer het te schrijven zoals het is. Ja makkelijk is anders maar het er mee omgaan is me wel een tijd beter afgegaan.. Liefs! X

  10. Joke schreef:

    Wat ben jij dapper! Ongelooflijk. Hopelijk ga je gauw wat beter voelen.😘

  11. Arieta schreef:

    😳🙈wat een heftige ingreep en wat een verschrikkelijke ervaring. Zó enorm véél respect voor jou! Fijn dat je al wat verschil merkt, op naar een voorspoedig herstel 😘