Balanceren

24 januari 2021 Mom's stories

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
Life is a balance of holding on and letting go. Keith Urban

Het leven met een kind met een ernstige hartafwijking is als het leren balanceren op een koord over een ravijn. Ondanks dat je nooit geoefend hebt, moet je er gelijk overheen. Er is geen tijd om instructies te ontvangen over hoe je dat moet doen, waar je op moet letten en hoe je de overkant haalt. Nee, die informatie moet je zien te bemachtigen terwijl je over dat touwtje loopt. 

Gelukkig hadden we een levenshandboek in de kast staan, waar we moed en raad uithaalden en dat ons geloof in God versterkte. Ik neem jullie vandaag mee naar het begin van mijn reis over dat koord. Zoals ik in mijn vorige blog ‘‘Kerngezond’ al schreef was ons leven ingestort bij het nieuws dat onze dochter niet kon leven. 

We liepen voor stervensbegeleiding bij een kinderarts in het streekziekenhuis, want haar levensverwachting was niet hoger dan 1 jaar. Maar die bezoekjes waren niet echt bemoedigend. Als wij bijvoorbeeld hoopvol waren  omdat ze gegroeid was, dan begon de arts te vragen of we nog wel een behandeling wilde als ze hersenvliesontsteking zou krijgen. Dat het beter was om dan niets meer te doen. Dit soort gesprekjes waren erg ontmoedigend. Maar na een jaar was de arts verbaasd dat ze zich goed ontwikkelde en er als een mollige dame bijzat. Hij stuurde ons weer terug naar het Sophia en daar deden ze een hartkatheterisatie. 

In deze periode was ons geloof in wie God voor ons wilde zijn gegroeid. We bedachten dat de God die de mens gemaakt heeft ook onderdelen in haar hart kon aanleggen die er niet waren. En daar vroegen we om. Uit de hartkatheterisatie bleek dat er een longslagader lag die er eerst niet was. Dat was voor ons een gebedsverhoring! Daardoor was er nu wel een operatieplan mogelijk, met veel haken en ogen. Een stappenplan van 3 of 4 operaties en als de eerste niet zou lukken zouden ze niet verder kunnen. Er werd ons verteld over het gevaar van overlijden, maar voor ons was het zo bijzonder dat er nu wel iets gedaan kon worden dat we er vol vertrouwen in stapten. 


 Image

 Image

 Image

De verwachting van de artsen was dat ze na een jaar iets meer zuurstof zou hebben, als de longslagader zou doen wat ze hoopten. Al snel kregen we de oproep en daar ga je dan. Als jonge ouders stap je een wereld binnen die je niet vrijwillig binnenstapt. Angst probeert zijn grip te krijgen op je gedachten, wat als het mis gaat? En denk je nu echt dat ze dit redt? Maar je zit nu eenmaal in de achtbaan en je kan er niet meer uit. 

In die tijd leerde ik dat angst het tegenovergestelde is van vertrouwen. Zo had ik dat nooit gezien, ik dacht dat angst en bezorgdheid juist een teken van mijn liefde voor mijn kind was. Maar hoe kan je bang zijn als je weet dat Hij alles in zijn handen heeft. Deze dingen hielpen me ondanks mijn gevoel te kiezen voor vertrouwen. En bracht vrede te midden van deze moeilijke tijden. 

De momenten dat je zit te wachten tijdens zo’n operatie en bezig bent met wat ze aan het doen zijn, dat zijn niet de makkelijkste momenten. Het borstbeen van je kleine meisje doorzagen, haar hart aan een machine overlaten en alles wat er verder nog bij komt kijken. Uiteindelijk was daar het verlossende telefoontje dat het klaar was en dat ze naar de IC mocht.  

Het eerste wat we zagen was de saturatiemeter met een veel hogere meting dan daarvoor en een huidskleur die niet langer paars was. Het bleek dat, terwijl ze de longslagader op de aorta gezet hadden, er gelijk al meer bloed doorheen was gaan stromen, wat zorgde voor veel meer zuurstof. Ook dat hadden de artsen niet verwacht. Zoals je ziet gebeurden er ook mooie dingen die ons hielpen om met vertrouwen op dat koord te balanceren en die onzichtbare hand stevig vast te houden. 

Laat een berichtje achter!

 

9 reacties

  1. Gera schreef:

    Heel veel liefs vanuit jullie oude straatje. Dikke knuffel

  2. Heidy schreef:

    Hoewel ik het verhaal ken, raakt het me telkens weer erover te lezen. Wat zijn jullie met elkaar al door veel dingen heen gegaan. Dikke knuffel ♥️ 🙏🏻

  3. Arieta schreef:

    Mooi geschreven deze heftige herinneringen Jeanet! 😘

  4. Anja schreef:

    Zo mooi geschreven. De foto’s uiten dankbaarheid en blijdschap. Jullie zijn het vertrouwen in Hem nooit kwijtgeraakt xx

  5. Antonet schreef:

    Zo herkenbaar! Alleen was ik de zus van 11 jaar en niet de moeder. Maar vertrouwen hebben was toen ook moeilijk. Er was eerder angst. Gelukkig is er Een die alles in Zijn hand had en heeft.

    • Jeanet schreef:

      Hoi Antoinet, ja er komt een hoop spanning bij kijken waar het hele gezin bij betrokken wordt, en iedereen gaat daar verschillende mee om. Ook wij zijn er niet fluitend doorheen gefietst met elkaar.