✘ Ongeschikt

07 maart 2021 Life

 Image

 Image

Hi!Ik ben Elise en samen met mijn man Dick en ons hondje Noa woon ik vlakbij het mooie Gorinchem. Ik ben gek op shoppen, eten en drankjes doen met vrienden en ik kook of bak graag als ik daar de energie voor heb.

Volg mij ook op


 Image

Meer in deze categorie

Bekijken
Be strong, because things will get better. It might be stormy now but it can't rain forever.

Toen ik het idee had om met mijn hond een nestje pups te fokken, dacht ik dat me dat wel zou gaan lukken maar bovenal leek het me het leukste wat er is. Bij mijn ouders hebben we een aantal keer een nestje gehad dus ik wist wel wat het inhield. Een hoop woorden van bezorgde mensen heb ik weggewuifd want dit is iets wat ik kan, dit gaat me lukken. Ook Dick heb ik over kunnen halen en beloofd dat het voor hem niet nog een extra zorg zou zijn, want dat ik alles zelf zou regelen. 

Nou, zo gaat het dus niet! Eigenlijk ben ik compleet ongeschikt om een nestje pups groot te brengen. Niet qua liefde, tijd en zorg want dat heb ik in overvloed maar ik heb gemerkt dat ik niet in staat ben voor iets anders te zorgen dan mijzelf, als het zich niet aan mijn ritme aanpast. Het duurde alleen even voordat ik dat wilde toegeven. 

Niets gaat zoals het hoort

Bijna twee weken geleden zijn er 4 pups geboren en gaat het alles behalve vanzelf.  De eerste week hebben we al onze energie gestoken in het voeden van een pup die niet sterk genoeg was om zelfstandig te drinken. Dit moest om de 2 uur, ook s ‘nachts, via sondevoeding. Uiteindelijk heeft ze het niet gehaald en dat was erg verdrietig. We hadden alles gedaan wat we konden maar ik had nog zoveel meer willen doen. Toch gaf het uiteindelijk rust, ik kon nu slapen en bijkomen van die uitputtingsslag. 

Na een nacht goed geslapen te hebben raakte onze moederhond enorm van slag. Ze wilde haar pups niet meer in de werpkist laten en sleepte ze het hele huis door. Waarschijnlijk voelt ze de werpkist als onveilig omdat haar pup daarin is overleden. We hebben van alles geprobeerd om haar een veilig gevoel te geven maar niets werkt en dus hadden we nog steeds gebroken nachten. 

Na de eerste week stond ik al op het punt van instorten maar wilde dit niet toegeven, niet aan mezelf en niet aan een ander. Want dit was mijn beslissing geweest. Ergens dacht ik dat ik mijn grenzen nog verder kon rekken, alles zou snel rustig worden en dan heb ik toch bewezen dat het me lukt. Dick heeft voorgesteld om er s’ nachts ook uit te gaan zodat ik vaker kan blijven liggen en mijn ouders willen ons en de pups opvangen zodat we de zorg kunnen delen. 

Allemaal super lief, maar als ik daaraan toe geef dan geef ik ook toe dat ik fout zat, dat ik faal. Dat ik minder kan dan ik dacht en zadel ik een ander (die me hier ook nog voor heeft gewaarschuwd) op met mijn probleem. En ik geef niet graag toe dat ik iets niet aankan. Ik wil niet toegeven dat datgene waarvan ik dacht dat ik dat nog wel zou kunnen niet gaat, dat ik mezelf verkeerd heb ingeschat. En dat datgene wat het ultieme geluk voor mij zou moeten zijn een last is geworden en een aanslag op mijn gezondheid. 


 Image

 Image

 Image

Uiteindelijk had ik geen keuze en ben ik bij mijn ouders gaan slapen. Er zat geen verbetering in en ik kreeg lichamelijke klachten van druk op mijn borst en achter mijn longen, alsof ik tussen een bankschroef zat. Dit was wel het punt waarvan ik uiteindelijk ook dacht, zo gaat het niet langer.

Mijn omgeving riep het al langer want ik zag eruit als een vaatdoek en ik ben veel te ver over mijn grenzen gegaan. Ik had willen proberen het nog verder kunnen rekken maar volgende week moet ik ook nog een heftige ingreep doorstaan. Dus hebben we besloten om het hele spul te verhuizen. Het is super fijn om wat extra hulp en rust te krijgen en op het moment dat dit besloten was viel  er een last van mijn schouder. Maar dat dit nodig is, daar baal ik enorm van! 

De ablatie

Het is nodig om bij te komen, mijn lichaam wat meer rust te gunnen om hier bovenop te komen voordat ik opgenomen word. Vorige week had ik een intakegesprek voor de ablatie, het wegbranden van weefsel dat ritmestoornissen veroorzaakt. Er werd me verteld dat ik geen roesje kon krijgen of welke vorm van verdoving dan ook omdat dit de slagingskans zou verkleinen. Het kan de onrustige cellen rustig houden waardoor ze de plek waar het vandaan komt niet kunnen opsporen.

Dit is voor mij een flinke tegenvaller, ik had hier namelijk wel op gehoopt. De vorige keer dat ik een ablatie zonder roesje of andere vorm van verdoving onderging was me dit flink tegengevallen. Meer over de inhoud van deze ingreep en hoe ik het toen had ervaren kun je lezen in mijn blog Ritme in storing. 

Eerlijk gezegd zie ik er tegenop. Het vooruitzicht dat ze weer gaan rommelen in mijn lijf, ik alles zal voelen en elk moment bewust ga meemaken laat me nadenken of ik het die 30% kans van slagen wel waard vindt. Ik heb het gevoel dat ik mijn grens bereik met wat ik aankan. De afgelopen 2 jaar heb ik 4 ingrepen gehad en ben ik elke maand wel een keer in het ziekenhuis voor onderzoeken. Ik ben het gepluk en gesjor aan mijn lijf zat, ik wil het niet meer. 

Dus op dit moment lijken alle keuzes die ik gemaakt heb verkeerd en voel ik me ongeschikt, voor alles waar ik op dit moment mee te dealen heb. Maar deze ritmestoornissen breken me ook op dus ik ga dit doorzetten en bid dat het effect heeft en ik hier ontzettend van op ga knappen. It will all get better in time! En met wat meer slaap. 

Laat een berichtje achter!

 

27 reacties

  1. Annabel schreef:

    Hey Tabitha,

    Wat een mooi verwoorde blog weer! Herkenbaar! Ritme, rust en op tijd hulp vragen is voor de meeste mensen aan te raden, alleen als je het als hartpatiënt niet doet, kan het gevolg voor je fysiek meteen zo groot zijn. Goed dat je het toch geprobeerd hebt en hulp hebt gevraagd! Geniet van de pups en heel veel sterkte met je herstel (heb je andere blog ook gelezen).

    Gr. Annabel.

    • Elise schreef:

      Je raakt als hartpatiënt zo snel ontregelt hé.. Er kan niks extra’s bij. Bedankt voor je lieve berichtje! Hoe gaat het met jou? Heb jij je rust en regelmaat weer gevonden nu met jullie kleine man? Liefs!

  2. Denies schreef:

    Lieve vriendin!

    Wat schrijf je toch knap en wat ben je toch een stoer wijf.

    In mijn ogen ben je juist heel geschikt, doordat je eerlijk erkent dat het niet lukt. En durft te delen over deze tegenslag.
    Je bent het toch aan gegaan.
    Trots op jou!

    • Elise schreef:

      Dank je wel lieverd! Het voelt inderdaad als een overwinning als ik het presteren los laat. Ik dacht dat ik dat al lang deed maar er valt toch nog zoveel te leren..
      Het geeft rust nu de druk van mijn schouder is! Love you x

  3. Frannie schreef:

    Lieve dappere Tabitha. Je hebt het geprobeerd. Dat zegt genoeg over jou. Je bent een doorzetter!!! Heel veel sterkte met de ingreep , we bidden voor je.😘😘

    • Elise schreef:

      Bedankt voor je lieve woorden Frannie! De ingreep viel erg tegen maar ze hebben wel bijna alles kunnen verwijderen dus noemen ze de operatie voorzichtig, geslaagd! Bedankt voor je gebed! Liefs!

  4. Ilona schreef:

    Lieve Tabitha, heel veel sterkte volgende week. Ik bid voor je!

  5. Arieta schreef:

    Zó verschrikkelijk jammer dat je het lichamelijk niet aan kon, maar dat zegt niets over jou. Je hebt niet gefaald en je bent absoluut geschikt ✔!!

    Zo fijn dat je in het warme, liefdevolle nest van je ouders op adem kunt komen! Zeker met de pittige ingreep voor de boeg. Zó naar dat het weer bij bewustzijn moet gebeuren 🙈Alvast sterkte gewenst voor woensdag, ik denk aan je! 😘

    • Elise schreef:

      Super lief berichtje weer! Bedankt voor de lieve woorden! Heel fijn om lekker bij mijn ouders te kunnen zijn, zeker ook nu, na de ingreep! Veel liefs ❤️

  6. Antonet schreef:

    Je bent een dappere meid en een doorzetter! Vaak vind je zelf het het ergste als iets niet lukt, maar je omgeving snapt het wel! Hulp vragen is stukken moeilijker dan hulp ontvangen! Ik bid voor je dat de ablatie mag lukken en je je er beter door gast voelen! Liefs, Antonet

    • Elise schreef:

      Bedankt voor je mooie woorden! Nou dat is het zeker, voor een ander heb ik vaak alle begrip maar voor jezelf ben ik altijd een stuk harder! Bedankt voor jullie gebed!

  7. Marcia schreef:

    Dingen moet je blijven proberen, als je iets niet probeert, weet je niet of je het kunt. Wees trots op jezelf! Er zijn gezonde puppy’s en misschien nog een belangrijker iets; je hebt om hulp gevraagd, je grens uiteindelijk toch aangegeven. Weet je hoe moeilijk dat voor veel mensen is en hoe knap het is dat je dat gedaan hebt. Samen sta je sterker dan alleen.

    • Elise schreef:

      Dank je wel Marcia, je hebt gelijk dit was weer een hele les. En uiteindelijk geeft het zo’n rust om het uit handen te geven en dat ik mijn rust kan nemen. Voorbereidend op de volgende uitdaging!

      Dat willen we ook blijven proberen om mogelijkheden te zoeken in wat mogelijk is en daar gaat wel eens wat mis.. Wel moeilijk!

  8. Els schreef:

    Lieve Elise

    Lieve Elise,

    Je hebt geprobeerd wat je zo graag wilde!! Je faalt niet, maar geeft het nu over en ze zijn in liefdevolle handen net zoals jij! Rust goed uit..voor zover het kan. We staan biddend om je heen.

    Liefs

    • Elise schreef:

      Super lief Els,
      Het is inderdaad zo fijn dat we bij mijn ouders terecht kunnen hiermee. Hun genieten stiekem ook wel van die jonge beestjes en zijn ze bereid te helpen waar ze kunnen. Ik heb zoveel geluk met zo’n thuis ❤️
      Bedankt dat jullie aan me denken en voor me bidden! Liefs

  9. Stella schreef:

    De juf in de klas van mijn zoon zegt: proberen kun je leren

    En jij hebt het geprobeerd! Dat het anders uitpakte kon niemand van te voren voorspellen! Dus, voel je niet falende.

    • Elise schreef:

      Je hebt gelijk. Ik ben ervan uitgegaan dat alles goed zou verlopen en geen rekening gehouden met eventuele tegenslagen. Na al die tegenslagen blijf ik er nog steeds vanuitgaan dat alles meezit, haha. Volgende keer misschien wat minder risico nemen zodat ik een ander niet extra hoef te belasten 🙈

  10. Karin schreef:

    Martin Gijzemijter heeft in een van zijn gedichten dit heel mooi verwoord:
    Dat iets niet lukt of kan,
    zegt niet dat je hebt gefaald.
    Door het mislukken van je plan,
    Is slechts je koers opnieuw bepaald.

    Al kan ik me wel voorstellen dat het voelt als falen. Een dikke knuffel vanuit hier!
    Wanneer is de ablatie? Dan steken we een kaarsje voor je aan.

    • Elise schreef:

      Wat een mooi gedicht! Het is zeker waar maar inderdaad het kan zo anders voelen! Bedankt voor je oppepper!
      Dinsdag word ik opgenomen en woensdag als het goed is als eerste geholpen! Lief dat jullie aan me denken! 😘

  11. Kim schreef:

    Lieve Tab,

    Iedereen had het je zo gegund dat het je zou lukken, en je heb het ook meer dan goed gedaan in mijn ogen, misschien wel te goed omdat je jezelf 1000% gegeven heb! En ik ben enorm trots op je. Ik snap dat het voelt als falen, maar voor zover het je helpt, ik vind niet dat je gefaald heb. Je heb nu 3 lekkere bolle tevreden baby’s, dat is toch uiteindelijk het doel?!😘 en ik denk dat je nu op de beste plek ben waar je nu bent, even in de watten gelegd worden door paps en mams, wat ook wel nodig was na alle tegenslagen, en je operatie, als er mensen zijn die jou (lichaam) kennen en weten wat jij nodig heb zijn het de mensen die je nu om je heen hebt❤️

    Teamwork 💪🏼❤️

    • Elise schreef:

      Dankjewel lieve Kim, voor alle oppeppende berichtjes afgelopen week! Je hebt gelijk maar soms voelt het niet zo. Ik ben heel blij met de hulp en de rust en valt er een last van mijn schouder.

      En de pups doen het zo goed inderdaad!!

  12. Henk Kuipers schreef:

    Wat een herkenning iets willen doen wat eigenlijk niet gaat. Ik had dat in 2017 2018 toen ik begeleider was van een jeugd team van AZ ik deed het naast mijn werk maar eigenlijk was het te veel maar wilde niet toe geven en heb het seizoen afgemaakt maar eigenlijk was dat over mijn grens. Nu zit ik op een punt dat de uren die ik werk te veel zijn en zelfs de cardioloog het te veel vind en eigenlijk al heel lang. Nu heb ik eindelijk geaccepteerd dat het moet en krijg alle steun vanuit thuis. Maar heb mij ook wel even ongeschikt gevoeld. Succes met je Ablatie.
    Veel liefs Henk

    • Elise schreef:

      Pff joh Henk dat is ook een gigantische tegenvaller.. Het moeten opgeven van het begeleiden van dat team moet ook als het opgeven van je droom gevoeld hebben.. Het zit zo in ons om te vechten en onze wil is zoveel sterker dan ons lichaam. Een stap terug doen is altijd lastig, het voelt als opgeven. Maar eigenlijk maakt het ons doorzetters want we gaan tot het einde. Grappig dat je dit wel bij een ander zo ziet maar als het over jezelf gaat het toch anders voelt. Bedankt voor het delen van je verhaal ❤️

      • Henk schreef:

        Het team was zeker het opgeven van een droom al had ik het seizoen er na meer het ziekenhuis gezien dus was ik ook wel weer blij dat ik er niet meer bij zat. Hoop ooit nog eens het te kunnen doen.
        Nu bezig om mij deels af te laten keuren. Iets wat veel mensen zeiden moet je dat niet doen Henk. En nu na Corona en weer langzaam aan terug komen op het werk dacht ik ik ga niet meer over mijn grens heen. Het geeft mij nu ook wel rust. Al moet alles nog in werking worden gezet.

  13. Paps schreef:

    Wat had ik jouw dat van harte gegund om zelfstandig een nestje pups groot te brengen. Voel je absoluut niet bezwaard we doen het met liefde en we vinden het ook nog leuk hoor!. Ik snap het zo goed dat je dit zelf helemaal alleen had willen doen. Ik vind het zo rot voor je.
    Liefs paps!

    • Elise schreef:

      Super lief! Zo fijn om te ervaren dat het geen last is, jullie me met liefde helpen en opvangen! Dat thuisnaltijd een veilige plek is om aan te kloppen❤️